باب الصَّدَقَةِ عَلَى الأَقَارِبِ
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ حَفْصَةَ، عَنْ أُمِّ الرَّائِحِ، عَنْ سَلْمَانَ بْنِ عَامِرٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الصَّدَقَةَ عَلَى الْمِسْكِينِ صَدَقَةٌ وَعَلَى ذِي الرَّحِمِ اثْنَتَانِ صَدَقَةٌ وَصِلَةٌ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулаъло хабар берди, у деди: бизга Холид ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Авн ривоят қилди, Ҳафсадан, у Умму Роиҳдан, у Салмон ибн Омир (розияллаҳу анҳу)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Албатта, мискинга берилган садақа (ёлғиз) садақадир, қариндошга (берилгани) эса иккидир — садақа ҳамда силаи раҳм,» дедилар.
أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ زَيْنَبَ، امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلنِّسَاءِ " تَصَدَّقْنَ وَلَوْ مِنَ حُلِيِّكُنَّ " . قَالَتْ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ خَفِيفَ ذَاتِ الْيَدِ فَقَالَتْ لَهُ أَيَسَعُنِي أَنْ أَضَعَ صَدَقَتِي فِيكَ وَفِي بَنِي أَخٍ لِي يَتَامَى فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ سَلِي عَنْ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَتْ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا عَلَى بَابِهِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ يُقَالُ لَهَا زَيْنَبُ تَسْأَلُ عَمَّا أَسْأَلُ عَنْهُ فَخَرَجَ إِلَيْنَا بِلاَلٌ فَقُلْنَا لَهُ انْطَلِقْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلْهُ عَنْ ذَلِكَ وَلاَ تُخْبِرْهُ مَنْ نَحْنُ . فَانْطَلَقَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَنْ هُمَا " . قَالَ زَيْنَبُ . قَالَ " أَىُّ الزَّيَانِبِ " . قَالَ زَيْنَبُ امْرَأَةُ عَبْدِ اللَّهِ وَزَيْنَبُ الأَنْصَارِيَّةُ قَالَ " نَعَمْ لَهُمَا أَجْرَانِ أَجْرُ الْقَرَابَةِ وَأَجْرُ الصَّدَقَةِ " .
Бизга Бишр ибн Холид хабар берди, у деди: бизга Ғундар ривоят қилди, Шуъбадан, у Сулаймондан, у Абу Воилдан, у Амр ибн ал-Ҳорисдан, у Абдуллаҳнинг хотини Зайнабдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) аёлларга: «Садақа қилинглар, гарчи тақинчоқларингиздан бўлса-да,» дедилар. (Зайнаб) деди: Абдуллаҳ камбағал киши эди. Мен унга: «Садақамни сенга ва менинг етим қолган жиянларимга беришим жоизми?» дедим. Абдуллаҳ: «Бу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўра,» деди. (Зайнаб) деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурларига келдим, эшиклари олдида Ансордан бўлган, Зайнаб деб аталадиган бир аёл турарди, у ҳам мен сўраётган нарсани сўрарди. Билол олдимизга чиқди, биз унга: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига бориб, бу ҳақда сўра, лекин унга биз кимлигимизни айтма,» дедик. У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига борди. У: «Улар ким?» дедилар. (Билол): «Зайнаб,» деди. У: «Қайси Зайнаб?» дедилар. (Билол): «Абдуллаҳнинг хотини Зайнаб ва ансорий Зайнаб,» деди. У: «Ҳа, улар учун икки ажр бор: қариндошлик ажри ва садақа ажри,» дедилар.