باب حَجِّ الْمَرْأَةِ عَنِ الرَّجُلِ،
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ رَدِيفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمَ تَسْتَفْتِيهِ وَجَعَلَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَتَنْظُرُ إِلَيْهِ وَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْرِفُ وَجْهَ الْفَضْلِ إِلَى الشِّقِّ الآخَرِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ فِي الْحَجِّ عَلَى عِبَادِهِ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَثْبُتَ عَلَى الرَّاحِلَةِ أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ " . وَذَلِكَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга (китоб) ўқиб берилди, мен эса эшитиб турардим — Ибнул-Қосимдан хабар беришди, у деди: менга Молик Ибн Шиҳобдан ривоят қилиб, деди, у Сулаймон ибн Ясордан, у Абдуллаҳ ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилди), у деди: ал-Фазл ибн Аббос Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг (ортларида) ҳамроҳ миниб борарди. Хасъам (қабиласи)дан бир аёл келиб, ундан фатво сўради. Ал-Фазл унга, у эса ал-Фазлга қарай бошлади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ал-Фазлнинг юзини бошқа томонга бурайвердилар. У аёл: «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳнинг бандаларига ҳаждаги фаризаси отамга улган чол ҳолида етди; у туя устида тура олмайди, мен у номидан ҳажж қилайми?» деди. У: «Ҳа,» дедилар. Бу Видў (Видолашув) ҳажжида бўлган эди.
أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ امْرَأَةً مِنْ خَثْعَمَ اسْتَفْتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَالْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ رَدِيفُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ فِي الْحَجِّ عَلَى عِبَادِهِ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لاَ يَسْتَوِي عَلَى الرَّاحِلَةِ فَهَلْ يَقْضِي عَنْهُ أَنْ أَحُجَّ عَنْهُ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ " . فَأَخَذَ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا وَكَانَتِ امْرَأَةً حَسْنَاءَ وَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْفَضْلَ فَحَوَّلَ وَجْهَهُ مِنَ الشِّقِّ الآخَرِ .
Бизга Абу Довуд хабар бериб, деди: бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилиб, деди: бизга отам Солиҳ ибн Кайсондан ривоят қилиб, деди, у Ибн Шиҳобдан (ривоят қилдики), Сулаймон ибн Ясор унга хабар берди, Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) унга хабар бердики, Хасъам (қабиласи)дан бир аёл Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан Видў ҳажжида фатво сўради, ал-Фазл ибн Аббос эса Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг (ортларида) ҳамроҳ миниб борарди. У аёл: «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳнинг бандаларига ҳаждаги фаризаси отамга улган чол ҳолида етди; у туя устида ўтира олмайди, мен у номидан ҳажж қилсам, у номидан адо бўларми?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Ҳа,» дедилар. Ал-Фазл ибн Аббос эса унга қарай бошлади — у чиройли аёл эди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ал-Фазлни (тутиб), юзини бошқа томонга бурдилар.