أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ رَدِيفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمَ تَسْتَفْتِيهِ وَجَعَلَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَتَنْظُرُ إِلَيْهِ وَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْرِفُ وَجْهَ الْفَضْلِ إِلَى الشِّقِّ الآخَرِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ فِي الْحَجِّ عَلَى عِبَادِهِ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَثْبُتَ عَلَى الرَّاحِلَةِ أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ " . وَذَلِكَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга (китоб) ўқиб берилди, мен эса эшитиб турардим — Ибнул-Қосимдан хабар беришди, у деди: менга Молик Ибн Шиҳобдан ривоят қилиб, деди, у Сулаймон ибн Ясордан, у Абдуллаҳ ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилди), у деди: ал-Фазл ибн Аббос Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг (ортларида) ҳамроҳ миниб борарди. Хасъам (қабиласи)дан бир аёл келиб, ундан фатво сўради. Ал-Фазл унга, у эса ал-Фазлга қарай бошлади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ал-Фазлнинг юзини бошқа томонга бурайвердилар. У аёл: «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳнинг бандаларига ҳаждаги фаризаси отамга улган чол ҳолида етди; у туя устида тура олмайди, мен у номидан ҳажж қилайми?» деди. У: «Ҳа,» дедилар. Бу Видў (Видолашув) ҳажжида бўлган эди.