قَالَ الْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ رَدِيفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمٍ تَسْتَفْتِيهِ فَجَعَلَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَتَنْظُرُ إِلَيْهِ وَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْرِفُ وَجْهَ الْفَضْلِ إِلَى الشِّقِّ الآخَرِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى عِبَادِهِ فِي الْحَجِّ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَثْبُتَ عَلَى الرَّاحِلَةِ أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ ". وَذَلِكَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ.
Ал-Ҳорис ибн Мискин — унинг олдида (китоб) ўқилар ва мен эшитиб турардим — Ибнул-Қосимдан (хабар берди); менга Молик Ибн Шиҳобдан, у Сулаймон ибн Ясордан, у Абдуллаҳ ибн Аббосдан ривоят қилди, у деди: ал-Фазл ибн Аббос Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ортида (уловда) ҳамроҳ эди. Бас, Хасъам қабиласидан бир аёл у зотдан фатво сўраб келди. Ал-Фазл унга қарай бошлади, у ҳам ал-Фазлга қарай бошлади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса ал-Фазлнинг юзини бошқа тарафга буриб қўя бошладилар. У (аёл): «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳ азза ва жалланинг бандаларига ҳаж фарзлиги отамга кексайган чол ҳолида етиб келди; у улов устида туролмайди. Мен унинг ўрнига ҳаж қилсам бўладими?» деди. У: «Ҳа,» дедилар. Бу Видолашув ҳажи (Ҳажжатул-вадо) пайтида бўлган эди.