باب فِي الْخَلُوقِ لِلْمُحْرِمِ .
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَعْلَى، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ وَعَلَيْهِ مُقَطَّعَاتٌ وَهُوَ مُتَضَمِّخٌ بِخَلُوقٍ فَقَالَ أَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ فَمَا أَصْنَعُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا كُنْتَ صَانِعًا فِي حَجِّكَ " . قَالَ كُنْتُ أَتَّقِي هَذَا وَأَغْسِلُهُ . فَقَالَ " مَا كُنْتَ صَانِعًا فِي حَجِّكَ فَاصْنَعْهُ فِي عُمْرَتِكَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Суфён, Амрдан, у Атодан, у Сафвон ибн Яълодан, у отасидан ривоят қилдики, бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келди. У умрага ният қилиб иҳромга кирган, устида тикилган кийимлар бор ва халуқ (хушбўйлик) билан суртилган эди. У: «Мен умрага ният қилиб иҳромга кирдим, энди нима қилай?» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳажингда нима қилар эдинг?» дедилар. У: «Мен бундан сақланардим ва уни ювиб ташлардим,» деди. Шунда у: «Ҳажингда нима қилсанг, умрангда ҳам шуни қилгин,» дедилар.
أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، سَمِعْتُ قَيْسَ بْنَ سَعْدٍ، يُحَدِّثُ عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَعْلَى، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ وَهُوَ بِالْجِعِرَّانَةِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ وَهُوَ مُصَفِّرٌ لِحْيَتَهُ وَرَأْسَهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَحْرَمْتُ بِعُمْرَةٍ وَأَنَا كَمَا تَرَى فَقَالَ " انْزِعْ عَنْكَ الْجُبَّةَ وَاغْسِلْ عَنْكَ الصُّفْرَةَ وَمَا كُنْتَ صَانِعًا فِي حَجَّتِكَ فَاصْنَعْهُ فِي عُمْرَتِكَ " .
Менга Муҳаммад ибн Исмоил ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Ваҳб ибн Жарир ривоят қилди, у деди: бизга отам ривоят қилди, у деди: мен Қайс ибн Саъднинг Атодан, у Сафвон ибн Яълодан, у отасидан ривоят қилаётганини эшитдим. У деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Жиъррона (деган жой)да бўлганларида бир киши ҳузурларига келди. Унинг устида жубба бор, соқолини ва бошини сариқ (заъфарон) билан бўяган эди. У: «Эй Расулуллаҳ, мен умрага ният қилиб иҳромга кирдим, ҳолбуки кўриб турганингиздай ҳолдаман,» деди. У: «Жуббангни устингдан еч, сариқ (бўёқ)ни ўзингдан ювиб ташла, ва ҳажингда нима қилсанг, умрангда ҳам шуни қилгин,» дедилар.»