Эҳромда тасмияни тарк этиш

أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، أَتَيْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ حَجَّةِ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم فَحَدَّثَنَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَكَثَ بِالْمَدِينَةِ تِسْعَ حِجَجٍ ثُمَّ أُذِّنَ فِي النَّاسِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَاجِّ هَذَا الْعَامِ فَنَزَلَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَيَفْعَلُ مَا يَفْعَلُ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِخَمْسٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ وَخَرَجْنَا مَعَهُ قَالَ جَابِرٌ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَظْهُرِنَا عَلَيْهِ يَنْزِلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْرِفُ تَأْوِيلَهُ وَمَا عَمِلَ بِهِ مِنْ شَىْءٍ عَمِلْنَا فَخَرَجْنَا لاَ نَنْوِي إِلاَّ الْحَجَّ ‏.‏

Бизга Яъқуб ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Жаъфар ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: менга отам ривоят қилди, у деди: Биз Жобир ибн Абдуллаҳ ҳузурига келдик ва ундан Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳажи ҳақида сўрадик. У бизга шундай ривоят қилди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Мадинада тўққиз (йил давомида) ҳаж (қилмай) қолдилар, сўнг одамлар орасида: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бу йили ҳажга (борадилар),» деб эълон қилинди. Шунда Мадинага жуда кўп одамлар тушди, уларнинг ҳаммаси Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га эргашишни ва у қилган амални қилишни истар эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зулқаъдадан беш (кун) қолганида чиқдилар ва биз ҳам у билан чиқдик. Жобир деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг орамизда эдилар, унга Қуръан нозил бўлар эди, у унинг таъвилини (маъносини) билар эди. У бирон нарсани амал қилса, биз ҳам амал қилдик. Биз ҳаждан бошқани ният қилмаган ҳолда чиқдик.»

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لِمُحَمَّدٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجْنَا لاَ نَنْوِي إِلاَّ الْحَجَّ فَلَمَّا كُنَّا بِسَرِفَ حِضْتُ فَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقَالَ ‏"‏ أَحِضْتِ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ نَعَمْ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ إِنَّ هَذَا شَىْءٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ فَاقْضِي مَا يَقْضِي الْمُحْرِمُ غَيْرَ أَنْ لاَ تَطُوفِي بِالْبَيْتِ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Язид ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга (китоб) ўқиб берилди, мен эса эшитиб турдим, лафз Муҳаммадники — улар дедилар: бизга Суфён ривоят қилди, Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: Биз ҳаждан бошқани ният қилмаган ҳолда чиқдик. Сарифга етганимизда, мен ҳайз кўрдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузуримга кирдилар, мен йиғлаб турган эдим. У: «Ҳайз кўрдингми?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Албатта бу Аллаҳ азза ва жалла Одам қизларига ёзиб қўйган нарсадир. Сен эҳром эгаси қиладиган амалларни қилавер, фақат Байтни тавоф қилма,» дедилар.