أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لِمُحَمَّدٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجْنَا لاَ نَنْوِي إِلاَّ الْحَجَّ فَلَمَّا كُنَّا بِسَرِفَ حِضْتُ فَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقَالَ " أَحِضْتِ " . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " إِنَّ هَذَا شَىْءٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ فَاقْضِي مَا يَقْضِي الْمُحْرِمُ غَيْرَ أَنْ لاَ تَطُوفِي بِالْبَيْتِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Язид ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга (китоб) ўқиб берилди, мен эса эшитиб турдим, лафз Муҳаммадники — улар дедилар: бизга Суфён ривоят қилди, Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: Биз ҳаждан бошқани ният қилмаган ҳолда чиқдик. Сарифга етганимизда, мен ҳайз кўрдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузуримга кирдилар, мен йиғлаб турган эдим. У: «Ҳайз кўрдингми?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Албатта бу Аллаҳ азза ва жалла Одам қизларига ёзиб қўйган нарсадир. Сен эҳром эгаси қиладиган амалларни қилавер, фақат Байтни тавоф қилма,» дедилар.