باب إِبَاحَةِ النَّظَرِ قَبْلَ التَّزْوِيجِ .
أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - وَهُوَ ابْنُ كَيْسَانَ - عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ خَطَبَ رَجُلٌ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلْ نَظَرْتَ إِلَيْهَا " . قَالَ لاَ . فَأَمَرَهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلَيْهَا .
Бизга Абдурраҳмон ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Марвон ривоят қилди, у деди: бизга Язид — у ибн Кайсон — Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), у деди: Бир киши ансор аёлларидан бирига совчи бўлди, шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Унга қарадингми?» дедилар. У: «Йўқ,» деди. Шунда (Расулуллаҳ) унга, унга қарашни буюрдилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ أَبِي رِزْمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُزَنِيِّ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ خَطَبْتُ امْرَأَةً عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَنَظَرْتَ إِلَيْهَا " . قُلْتُ لاَ . قَالَ " فَانْظُرْ إِلَيْهَا فَإِنَّهُ أَجْدَرُ أَنْ يُؤْدَمَ بَيْنَكُمَا " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулазиз ибн Абу Ризма хабар берди, у деди: бизга Ҳафс ибн Ғиёс ривоят қилди, у деди: бизга Осим, Бакр ибн Абдуллаҳ ал-Музанийдан, у ал-Муғира ибн Шуъбадан (ривоят қилдики), у деди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида бир аёлга совчи бўлдим, шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Унга қарадингми?» дедилар. Мен: «Йўқ,» дедим. У: «Унга қара, чунки бу икковингиз ўртангизда улфатлик (меҳр-муҳаббат) пайдо бўлишига лойиқроқдир,» дедилар.