Танловда муддат белгилаш

أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، وَمُوسَى بْنُ عُلَىٍّ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لَمَّا أُمِرَ رَسُولُ اللَّهِ بِتَخْيِيرِ أَزْوَاجِهِ بَدَأَ بِي فَقَالَ ‏"‏ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلاَ عَلَيْكِ أَنْ لاَ تُعَجِّلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ قَدْ عَلِمَ أَنَّ أَبَوَاىَ لَمْ يَكُونَا لِيَأْمُرَانِّي بِفِرَاقِهِ - قَالَتْ - ثُمَّ تَلاَ هَذِهِ الآيَةَ ‏{‏ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏ جَمِيلاً ‏}‏ فَقُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ - قَالَتْ عَائِشَةُ - ثُمَّ فَعَلَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَ مَا فَعَلْتُ وَلَمْ يَكُنْ ذَلِكَ حِينَ قَالَ لَهُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاخْتَرْنَهُ طَلاَقًا مِنْ أَجْلِ أَنَّهُنَّ اخْتَرْنَهُ ‏.‏

Бизга Юнус ибн Абдул-Аъло хабар берди, у деди: бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, у деди: бизга Юнус ибн Язид ва Мусо ибн Улай хабар берди, улар Ибн Шиҳобдан, у деди: менга Абу Салама ибн Абдурраҳмон хабар бердики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг рафиқалари Оиша (розияллаҳу анҳо) деди: Расулуллаҳга рафиқаларини (қолиш ёки кетишда) ихтиёрлаш буюрилганида, Мендан бошладилар ва: «Мен сенга бир ишни айтмоқчиман, ота-онанг билан маслаҳатлашмагунингча шошилмасанг сен учун зиён йўқ,» дедилар. (Оиша) деди: Улар ота-онам мени У билан ажралишга буюрмаслигини билардилар. (Оиша) деди: Сўнг У мана бу оятни тиловат қилдилар: «Эй Набий! Рафиқаларингга айт: Агар сизлар дунё ҳаётини... истасангиз...» — «...гўзал (тарзда)» деган сўзигача. Шунда мен: «Шу (иш) ҳақида ота-онам билан маслаҳатлашаманми? Албатта мен Аллаҳ азза ва жаллани, Унинг Расулини ва охират диёрини истайман,» дедим. Оиша деди: Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг рафиқалари ҳам мен қилгандек қилдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга айтиб, улар Уни ихтиёр қилганлари сабабли, уларнинг Уни ихтиёр қилганлари талоқ бўлмади.

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ ثَوْرٍ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا نَزَلَتْ ‏{‏ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ ‏}‏ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَدَأَ بِي فَقَالَ ‏"‏ يَا عَائِشَةُ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلاَ عَلَيْكِ أَنْ لاَ تُعَجِّلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ قَدْ عَلِمَ وَاللَّهِ أَنَّ أَبَوَىَّ لَمْ يَكُونَا لِيَأْمُرَانِّي بِفِرَاقِهِ فَقَرَأَ عَلَىَّ ‏{‏ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا ‏}‏ فَقُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ ‏.‏ قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ هَذَا خَطَأٌ وَالأَوَّلُ أَوْلَى بِالصَّوَابِ وَاللَّهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى أَعْلَمُ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Абдул-Аъло хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Савр ривоят қилди, у Маъмардан, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Агар сизлар Аллаҳни ва Унинг Расулини истасангиз...» (ояти) нозил бўлганида, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузуримга кирдилар, Мендан бошлаб: «Эй Оиша, мен сенга бир ишни айтмоқчиман, ота-онанг билан маслаҳатлашмагунингча шошилмасанг сен учун зиён йўқ,» дедилар. (Оиша) деди: Аллаҳга қасамки, Улар ота-онам мени У билан ажралишга буюрмаслигини билардилар. Сўнг менга: «Эй Набий! Рафиқаларингга айт: Агар сизлар дунё ҳаётини ва унинг зийнатини истасангиз...» (оятини) ўқидилар. Шунда мен: «Шу (иш) ҳақида ота-онам билан маслаҳатлашаманми? Албатта мен Аллаҳни ва Унинг Расулини истайман,» дедим. Абу Абдурраҳмон (Насоий) деди: Бу (ривоят) хатодир, аввалгиси тўғрироқдир. Аллаҳ субҳанаҳу ва таоло аълам (билгувчироқ)дир.