Хулъ қилинган аёлнинг иддаси

أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ، مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْمَرْوَزِيُّ قَالَ أَخْبَرَنِي شَاذَانُ بْنُ عُثْمَانَ، أَخُو عَبْدَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ الرُّبَيِّعَ بِنْتَ مُعَوِّذِ ابْنِ عَفْرَاءَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ ثَابِتَ بْنَ قَيْسِ بْنِ شَمَّاسٍ ضَرَبَ امْرَأَتَهُ فَكَسَرَ يَدَهَا وَهِيَ جَمِيلَةُ بِنْتُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ فَأَتَى أَخُوهَا يَشْتَكِيهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى ثَابِتٍ فَقَالَ لَهُ ‏ "‏ خُذِ الَّذِي لَهَا عَلَيْكَ وَخَلِّ سَبِيلَهَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ نَعَمْ ‏.‏ فَأَمَرَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ تَتَرَبَّصَ حَيْضَةً وَاحِدَةً فَتَلْحَقَ بِأَهْلِهَا ‏.‏

Бизга Абу Али Муҳаммад ибн Яҳё ал-Марвазий хабар бериб деди: менга Абдоннинг акаси Шозон ибн Усмон хабар берди, у деди: бизга отам ривоят қилди, у деди: бизга Али ибн ал-Муборак ривоят қилди, Яҳё ибн Абу Касирдан, у деди: менга Муҳаммад ибн Абдурраҳмон хабар бердики, ар-Рубаййиъ бинти Муъаввиз ибн Афрў унга хабар беришича, Собит ибн Қайс ибн Шаммос ўз хотинини уриб, қўлини синдирган, у (хотин) Жамила бинти Абдуллаҳ ибн Убайй эди. Унинг акаси У(хотин)нинг шикоятини қилиб, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Собитга (киши) юбориб, унга: «Унинг (хотиннинг) зиммангдаги ҳаққини (маҳрини) қайтариб олиб, уни қўйиб юбор (талоқ қил),» дедилар. У: «Хўп,» деди. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) у (хотин)га бир ҳайз (кўргунча) кутиб туришни, сўнг ўз аҳлига қўшилишни буюрдилар.

أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي عُبَادَةُ بْنُ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ رُبَيِّعٍ بِنْتِ مُعَوِّذٍ، قَالَ قُلْتُ لَهَا حَدِّثِينِي حَدِيثَكِ، ‏.‏ قَالَتِ اخْتَلَعْتُ مِنْ زَوْجِي ثُمَّ جِئْتُ عُثْمَانَ فَسَأَلْتُهُ مَاذَا عَلَىَّ مِنَ الْعِدَّةِ فَقَالَ لاَ عِدَّةَ عَلَيْكِ إِلاَّ أَنْ تَكُونِي حَدِيثَةَ عَهْدٍ بِهِ فَتَمْكُثِي حَتَّى تَحِيضِي حَيْضَةً - قَالَ - وَأَنَا مُتَّبِعٌ فِي ذَلِكَ قَضَاءَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَرْيَمَ الْمَغَالِيَّةِ كَانَتْ تَحْتَ ثَابِتِ بْنِ قَيْسِ بْنِ شَمَّاسٍ فَاخْتَلَعَتْ مِنْهُ ‏.‏

Бизга Убайдуллаҳ ибн Саъд ибн Иброҳим ибн Саъд хабар бериб деди: бизга амаким ривоят қилди, у деди: бизга отам ривоят қилди, ибн Ишоқдан, у деди: менга Убада ибн ал-Валид ибн Убада ибн Сомит ривоят қилди, Рубаййиъ бинти Муъаввиздан. (Убада) деди: Мен унга: «Менга ўз ҳадисингни айтиб бер,» дедим. У деди: «Мен эримдан хулъ қилдим (мол бериб ажрашдим), сўнг Усмоннинг олдига келиб, ундан: «Менинг зиммамга қанча идда (кутиш муддати) бор?» деб сўрадим. У: «Сенга ҳеч қандай идда йўқ, фақат у (эр) билан яқинда (жинсий) яқинлик қилган бўлсанг, ҳайз кўргунингча кутиб турасан,» деди. (Усмон) деди: «Мен бу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг Марям ал-Мағолийя ҳақидаги ҳукмига эргашяпман. У Собит ибн Қайс ибн Шаммоснинг никоҳида эди, сўнг ундан хулъ қилган эди.»