Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар берди, ибн Айёшдан — у Абу Бакрдир — у Садақа ибн Саиддан, сўнг маъноси шундай бўлган бир сўзни зикр қилиб (деди): бизга Жумайъ ибн Умайр ривоят қилди, у деди: «Мен онам ва холам билан бирга Оишанинг олдига кирдим. Улар ундан: «Сизлардан бирор (аёл) ҳайз кўрганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қандай қилар эдилар?» деб сўрашди. У: «Биздан бирор (аёл) ҳайз кўрганда, У бизга кенг изор (белбоғ) боғлашни буюрар, сўнг (унинг) кўкраги ва кўкракларига (яқинлашиб) қучоқлар эди,» деди.»
Бизга ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилганда мен ҳам эшитиб турган ҳолатда — хабар берди, ибн Ваҳбдан, у Юнус ва ал-Лайсдан, улар ибн Шиҳобдан, у Урванинг озод қилинган қули Ҳабибдан, у Будайядан — ал-Лайс уни Надаба дер эди — у Маймунанинг озод қилинган чўрисидир, у Маймунадан (ривоят қилдики), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хотинларидан бирор аёл ҳайздор бўлганда, агар унинг устида сонларнинг ярмига ёки тиззаларигача етадиган изор (белбоғ) бўлса, у билан яқинлашар (мубошарат қилар) эди.» Ал-Лайснинг ривоятида: «...у ўша (изор) билан (ўраб) беркитар эди,» (деб келади).