أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَتِ الْيَهُودُ إِذَا حَاضَتِ الْمَرْأَةُ مِنْهُمْ لَمْ يُؤَاكِلُوهُنَّ وَلاَ يُشَارِبُوهُنَّ وَلاَ يُجَامِعُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ فَسَأَلُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذًى } الآيَةَ فَأَمَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُؤَاكِلُوهُنَّ وَيُشَارِبُوهُنَّ وَيُجَامِعُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ وَأَنْ يَصْنَعُوا بِهِنَّ كُلَّ شَىْءٍ مَا خَلاَ الْجِمَاعَ . فَقَالَتِ الْيَهُودُ مَا يَدَعُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا مِنْ أَمْرِنَا إِلاَّ خَالَفَنَا . فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَعَبَّادُ بْنُ بِشْرٍ فَأَخْبَرَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالاَ أَنُجَامِعُهُنَّ فِي الْمَحِيضِ فَتَمَعَّرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَمَعُّرًا شَدِيدًا حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ قَدْ غَضِبَ فَقَامَا فَاسْتَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَدِيَّةَ لَبَنٍ فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمَا فَرَدَّهُمَا فَسَقَاهُمَا فَعُرِفَ أَنَّهُ لَمْ يَغْضَبْ عَلَيْهِمَا .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Сулаймон ибн Ҳарб хабар берди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, Собитдан, у Анасдан (ривоят қилдики), у деди: «Яҳудийлар улар ичидан бирор аёл ҳайз кўрганда, у билан бирга овқатланмас, ичмас ва уйларда у билан бирга турмас эдилар. Шунда (саҳобалар) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрашди ва Аллаҳ азза ва жалла: «Сендан ҳайз ҳақида сўрайдилар. Айт: «У бир азоб (зарари бор нарса)дир...»» оятини нозил қилди (Бақара сураси, 222). Бас, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга (аёллар) билан бирга овқатланишни, ичишни, уйларда у билан бирга бўлишни ва жимаъдан бошқа ҳар нарсани улар билан қилишни буюрдилар. Шунда яҳудийлар: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг ишларимиздан ҳеч нарсани бизга мухолиф бўлмай қолдирмайди,» дедилар. Бас, Усайд ибн Ҳузайр ва Аббод ибн Бишр ўринларидан туриб, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (буни) хабар қилдилар ва: «Ҳайз вақтида улар билан жимаъ қилайликми?» дедилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзлари шу қадар ўзгардики, биз уларнинг ғазабланганларини гумон қилдик. Бас, улар (иккови) ўринларидан турдилар. (Шу пайт) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га сут ҳадя келди, У эса уларнинг ортидан (одам) юбориб, икковини қайтартирди ва уларга (сут) ичирди. Шунда У уларга ғазабланмаганлари маълум бўлди.»