أَخْبَرَنَا عُثْمَانُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي إِسْرَائِيلُ، عَنْ عُثْمَانَ الشَّحَّامِ، قَالَ كُنْتُ أَقُودُ رَجُلاً أَعْمَى فَانْتَهَيْتُ إِلَى عِكْرِمَةَ فَأَنْشَأَ يُحَدِّثُنَا قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ أَنَّ أَعْمَى كَانَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَتْ لَهُ أُمُّ وَلَدٍ وَكَانَ لَهُ مِنْهَا ابْنَانِ وَكَانَتْ تُكْثِرُ الْوَقِيعَةَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَتَسُبُّهُ فَيَزْجُرُهَا فَلاَ تَنْزَجِرُ وَيَنْهَاهَا فَلاَ تَنْتَهِي فَلَمَّا كَانَ ذَاتَ لَيْلَةٍ ذَكَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَوَقَعَتْ فِيهِ فَلَمْ أَصْبِرْ أَنْ قُمْتُ إِلَى الْمِغْوَلِ فَوَضَعْتُهُ فِي بَطْنِهَا فَاتَّكَأْتُ عَلَيْهِ فَقَتَلْتُهَا فَأَصْبَحَتْ قَتِيلاً فَذُكِرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَجَمَعَ النَّاسَ وَقَالَ " أَنْشُدُ اللَّهَ رَجُلاً لِي عَلَيْهِ حَقٌّ فَعَلَ مَا فَعَلَ إِلاَّ قَامَ " . فَأَقْبَلَ الأَعْمَى يَتَدَلْدَلُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا صَاحِبُهَا كَانَتْ أُمَّ وَلَدِي وَكَانَتْ بِي لَطِيفَةً رَفِيقَةً وَلِي مِنْهَا ابْنَانِ مِثْلُ اللُّؤْلُؤَتَيْنِ وَلَكِنَّهَا كَانَتْ تُكْثِرُ الْوَقِيعَةَ فِيكَ وَتَشْتُمُكَ فَأَنْهَاهَا فَلاَ تَنْتَهِي وَأَزْجُرُهَا فَلاَ تَنْزَجِرُ فَلَمَّا كَانَتِ الْبَارِحَةَ ذَكَرْتُكَ فَوَقَعَتْ فِيكَ فَقُمْتُ إِلَى الْمِغْوَلِ فَوَضَعْتُهُ فِي بَطْنِهَا فَاتَّكَأْتُ عَلَيْهَا حَتَّى قَتَلْتُهَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ اشْهَدُوا أَنَّ دَمَهَا هَدَرٌ " .
Бизга Усмон ибн Абдуллаҳ хабар берди, у деди: бизга Аббод ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Исмоил ибн Жаъфар ривоят қилди, у деди: менга Исроил ривоят қилди, Усмон аш-Шаҳҳомдан (ривоят қилдики), у деди: мен бир кўр кишини етаклаб борардим, Икриманинг олдига етиб келдим, у бизга (ҳадис) сўзлай бошлади. У деди: менга Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилиб айтдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида бир кўр киши бор эди, унинг умм валад (чўри хотини) бўлиб, ундан икки ўғли бор эди. (Бу аёл) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кўп сўкиб, ҳақорат қилар эди. (Кўр киши) уни қайтарар эди, лекин у тўхтамасди, тақиқлар эди, лекин у тийилмасди. Бир кечаси мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни эслаб ўтдим, у эса Уни сўка бошлади. Мен сабр қила олмай, бир ханжар олиб, уни қорнининг ичига санчдим ва устига босиб, уни ўлдирдим. Тонгда у ўлдирилган (жасад) бўлиб қолди. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтилди. (У) одамларни тўплаб: «Менда ҳаққи бўлган, фалон ишни қилган кишини Аллаҳ билан онт ичиб (сўрайман): у ўрнидан турсин,» дедилар. Шунда кўр киши тебраниб-қалтираб олдинга чиқди ва: «Эй Аллаҳнинг Расули, мен унинг эгасиман. У менинг умм валадим (чўри хотиним) эди, менга меҳрибон ва мулойим эди, ундан менда икки дур (каби) ўғлим бор. Лекин у Сизни кўп сўкиб, ҳақорат қилар эди. Мен уни қайтарар эдим, лекин у тўхтамасди, тақиқлар эдим, лекин у тийилмасди. Кеча эса мен Сизни эслагандим, у Сизни сўка бошлади, шунда мен ханжар олиб, уни қорнининг ичига санчдим ва унинг устига босиб, уни ўлдирдим,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Огоҳ бўлинглар, унинг қони ҳадар (беҳуда, қасоссиз)дир,» дедилар.