أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَجُلاً، ذَكَرَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ يُخْدَعُ فِي الْبَيْعِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا بِعْتَ فَقُلْ لاَ خِلاَبَةَ " . فَكَانَ الرَّجُلُ إِذَا بَاعَ يَقُولُ لاَ خِلاَبَةَ .
Бизга Қутайба ибн Саид хабар бериб, Моликдан, у Абдуллаҳ ибн Динордан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га савдода алданиб қолаётганини айтди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Сотганингда: «Алдаш йўқ,» деб айт,» дедилар. Шундан кейин у киши бирор нарса сотса: «Алдаш йўқ,» дерди.
أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَجُلاً، كَانَ فِي عُقْدَتِهِ ضَعْفٌ كَانَ يُبَايِعُ وَأَنَّ أَهْلَهُ أَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ احْجُرْ عَلَيْهِ . فَدَعَاهُ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَنَهَاهُ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنِّي لاَ أَصْبِرُ عَنِ الْبَيْعِ . قَالَ " إِذَا بِعْتَ فَقُلْ لاَ خِلاَبَةَ " .
Бизга Юсуф ибн Ҳаммод хабар бериб, деди: бизга Абдул-Аъло ривоят қилди, Саиддан, у Қатодадан, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), бир кишининг ақлида заифлик бўлиб, у савдо қилар эди. Унинг аҳли Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Эй Аллаҳнинг Набийси, уни (савдодан) ман қилинг,» дейишди. Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни чақириб, ундан (савдони) қайтардилар. Шунда у: «Эй Аллаҳнинг Набийси, мен савдосиз сабр қила олмайман,» деди. У: «Сотганингда: «Алдаш йўқ,» деб айт,» дедилар.