أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ أَعْتَقَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي عُذْرَةَ عَبْدًا لَهُ عَنْ دُبُرٍ، فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَلَكَ مَالٌ غَيْرُهُ " . قَالَ لاَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ يَشْتَرِيهِ مِنِّي " . فَاشْتَرَاهُ نُعَيْمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْعَدَوِيُّ بِثَمَانِمِائَةِ دِرْهَمٍ فَجَاءَ بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَفَعَهَا إِلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " ابْدَأْ بِنَفْسِكَ فَتَصَدَّقْ عَلَيْهَا فَإِنْ فَضَلَ شَىْءٌ فَلأَهْلِكَ فَإِنْ فَضَلَ مِنْ أَهْلِكَ شَىْءٌ فَلِذِي قَرَابَتِكَ فَإِنْ فَضَلَ مِنْ ذِي قَرَابَتِكَ شَىْءٌ فَهَكَذَا وَهَكَذَا وَهَكَذَا " . يَقُولُ بَيْنَ يَدَيْكَ وَعَنْ يَمِينِكَ وَعَنْ شِمَالِكَ .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан (ривоят қилди), у деди: «Бану Узра (қабиласи)дан бир киши ўзининг қулини мудаббар (ўлимидан кейин озод бўладиган) қилиб озод қилди. Бу (хабар) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди. Шунда у: «Сенинг ундан бошқа молининг борми?» дедилар. У: «Йўқ,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни мендан ким сотиб олади?» дедилар. Уни Нуайм ибн Абдуллаҳ ал-Адавий саккиз юз дирҳамга сотиб олди ва уни (пулни) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келтирди. У (киши)га уни топширдилар, сўнг: «Ўзингдан бошла, ўзингга садақа қил. Агар бир нарса ортиб қолса, оилангга (бер). Агар оилангдан бир нарса ортса, қариндошингга (бер). Агар қариндошингдан бир нарса ортса, мана шундай, мана шундай ва мана шундай (қил),» дедилар — олдингда, ўнг томонингда ва чап томонингда демоқчи (эдилар).
أَخْبَرَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ يُقَالُ لَهُ أَبُو مَذْكُورٍ أَعْتَقَ غُلامًا لَهُ عَنْ دُبُرٍ يُقَالُ لَهُ يَعْقُوبُ لَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ غَيْرُهُ فَدَعَا بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَنْ يَشْتَرِيهِ " . فَاشْتَرَاهُ نُعَيْمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بِثَمَانِمِائَةِ دِرْهَمٍ فَدَفَعَهَا إِلَيْهِ وَقَالَ " إِذَا كَانَ أَحَدُكُمْ فَقِيرًا فَلْيَبْدَأْ بِنَفْسِهِ فَإِنْ كَانَ فَضْلاً فَعَلَى عِيَالِهِ فَإِنْ كَانَ فَضْلاً فَعَلَى قَرَابَتِهِ أَوْ عَلَى ذِي رَحِمِهِ فَإِنْ كَانَ فَضْلاً فَهَا هُنَا وَهَا هُنَا " .
Бизга Зиёд ибн Айюб хабар берди, у деди: бизга Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Айюб ривоят қилди, Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан (ривоят қилдики), ансорлардан Абу Мазкур деб аталадиган бир киши ўзининг Яъқуб деб аталадиган қулини мудаббар (ўлимидан кейин озод бўладиган) қилиб озод қилди, ундан бошқа моли йўқ эди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни чақириб: «Уни ким сотиб олади?» дедилар. Уни Нуайм ибн Абдуллаҳ саккиз юз дирҳамга сотиб олди ва (пулни) у (киши)га топширди. У (Набий): «Бирингиз фақир бўлса, ўзидан бошласин. Агар бир нарса ортса, оиласига (берсин). Агар бир нарса ортса, қариндошига ёки раҳм-қариндошига (берсин). Агар бир нарса ортса, мана бу ёққа ва мана бу ёққа (берсин),» дедилар.
أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، وَابْنُ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بَاعَ الْمُدَبَّرَ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон хабар берди, у деди: бизга Вакииъ ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ва Ибн Аби Холид ривоят қилдилар, Салама ибн Куҳайлдан, у Атодан, у Жобирдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мудаббар (ўлимдан кейин озод бўладиган қул)ни сотдилар.