أَخْبَرَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ يُقَالُ لَهُ أَبُو مَذْكُورٍ أَعْتَقَ غُلامًا لَهُ عَنْ دُبُرٍ يُقَالُ لَهُ يَعْقُوبُ لَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ غَيْرُهُ فَدَعَا بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَنْ يَشْتَرِيهِ " . فَاشْتَرَاهُ نُعَيْمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بِثَمَانِمِائَةِ دِرْهَمٍ فَدَفَعَهَا إِلَيْهِ وَقَالَ " إِذَا كَانَ أَحَدُكُمْ فَقِيرًا فَلْيَبْدَأْ بِنَفْسِهِ فَإِنْ كَانَ فَضْلاً فَعَلَى عِيَالِهِ فَإِنْ كَانَ فَضْلاً فَعَلَى قَرَابَتِهِ أَوْ عَلَى ذِي رَحِمِهِ فَإِنْ كَانَ فَضْلاً فَهَا هُنَا وَهَا هُنَا " .
Бизга Зиёд ибн Айюб хабар берди, у деди: бизга Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Айюб ривоят қилди, Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан (ривоят қилдики), ансорлардан Абу Мазкур деб аталадиган бир киши ўзининг Яъқуб деб аталадиган қулини мудаббар (ўлимидан кейин озод бўладиган) қилиб озод қилди, ундан бошқа моли йўқ эди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни чақириб: «Уни ким сотиб олади?» дедилар. Уни Нуайм ибн Абдуллаҳ саккиз юз дирҳамга сотиб олди ва (пулни) у (киши)га топширди. У (Набий): «Бирингиз фақир бўлса, ўзидан бошласин. Агар бир нарса ортса, оиласига (берсин). Агар бир нарса ортса, қариндошига ёки раҳм-қариндошига (берсин). Агар бир нарса ортса, мана бу ёққа ва мана бу ёққа (берсин),» дедилар.