أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ بْنُ الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنِي صَفْوَانُ بْنُ عَمْرٍو، قَالَ حَدَّثَنِي أَزْهَرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْحَرَازِيُّ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، أَنَّهُ رَفَعَ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنَ الْكَلاَعِيِّينَ أَنَّ حَاكَةً سَرَقُوا مَتَاعًا فَحَبَسَهُمْ أَيَّامًا ثُمَّ خَلَّى سَبِيلَهُمْ فَأَتَوْهُ فَقَالُوا خَلَّيْتَ سَبِيلَ هَؤُلاَءِ بِلاَ امْتِحَانٍ وَلاَ ضَرْبٍ . فَقَالَ النُّعْمَانُ مَا شِئْتُمْ إِنْ شِئْتُمْ أَضْرِبْهُمْ فَإِنْ أَخْرَجَ اللَّهُ مَتَاعَكُمْ فَذَاكَ وَإِلاَّ أَخَذْتُ مِنْ ظُهُورِكُمْ مِثْلَهُ . قَالُوا هَذَا حُكْمُكَ . قَالَ هَذَا حُكْمُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар бериб, деди: бизга Бақийя ибн ал-Валид ривоят қилди, у деди: менга Сафвон ибн Амр ривоят қилди, у деди: менга Азҳар ибн Абдуллаҳ ал-Ҳарразий ривоят қилди, у ан-Нуъмон ибн Баширдан (ривоят қилиб): ал-Калўийлардан бир гуруҳ киши унга (Нуъмонга) баъзи тўқувчилар мол ўғирлаганини кўтариб келишди. У уларни бир неча кун ҳибсда сақлаб, сўнгра уларнинг йўлини қўйиб юборди. Шунда улар келиб: «Сен уларни ҳеч қандай терговсиз ва калтаксиз қўйиб юбординг-а?» дедилар. Нуъмон: «Нимани хоҳлайсизлар? Агар хоҳласангизлар, уларни ураман: агар Аллаҳ молингизни чиқарса, шу (етар); акс ҳолда мен ҳам худди шундай қилиб сизларнинг елкангиздан (калтак) оламан,» деди. Улар: «Бу сенинг ҳукмингми?» дедилар. У: «Бу Аллаҳ азза ва жалла ва Унинг Расули (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳукмидир,» деди.