أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ أَنْبَأَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ تَقَاضَى ابْنَ أَبِي حَدْرَدٍ دَيْنًا كَانَ عَلَيْهِ فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا حَتَّى سَمِعَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي بَيْتِهِ فَخَرَجَ إِلَيْهِمَا فَكَشَفَ سِتْرَ حُجْرَتِهِ فَنَادَى " يَا كَعْبُ " . قَالَ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " ضَعْ مِنْ دَيْنِكَ هَذَا " . وَأَوْمَأَ إِلَى الشَّطْرِ قَالَ قَدْ فَعَلْتُ . قَالَ " قُمْ فَاقْضِهِ " .
Бизга Абу Довуд хабар бериб, деди: бизга Усмон ибн Умар ривоят қилди, у деди: бизга Юнус хабар берди, Зуҳрийдан, у Абдуллаҳ ибн Каъбдан, у отасидан (ривоят қилдики), у Ибн Абу Ҳадраддан ўзининг ундаги қарзини талаб қилди. Уларнинг овозлари шу қадар кўтарилдики, ўз уйида бўлган Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни эшитдилар ва уларнинг олдига чиқиб, ҳужрасининг пардасини кўтариб: «Эй Каъб!» деб чақирдилар. У: «Лаббай, эй Расулуллаҳ,» деди. У зот: «Мана бу қарзингдан (бир қисмини) тушир,» дедилар ва ярмига ишора қилдилар. У: «Қилдим (рози бўлдим),» деди. У зот (қарздорга): «Тур, уни адо эт,» дедилар.