Бизга Юнус ибн Абдул-Аъло хабар бериб, деди: бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, у деди: менга Мусо ибн Шайба, Авзоийдан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан ривоят қилди, у деди: менга Жаъфар ибн Иёз ривоят қилдики, Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) унга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилиб, дедилар: «Аллаҳдан фақирликдан, оз-камликдан, хорликдан ва зулм қилишингиз ёки зулм кўришингиздан паноҳ сўранг.»
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар бериб, деди: бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, у деди: бизга Усмон — яъни аш-Шаҳҳом — ривоят қилди, у деди: бизга Муслим — яъни ибн Абу Бакра — ривоят қилдики, у отасини намоздан кейин: «Аллаҳим, мен Сендан куфрдан, фақирликдан ва қабр азобидан паноҳ сўрайман,» деганини эшитган эди. Мен ҳам буларни ўқий бошладим. Шунда у: «Эй ўғилчам, бу калималарни қаердан ўргундинг?» деди. Мен: «Эй отажон, мен сени намоздан кейин буларни ўқиб дуо қилаётганингни эшитиб, сендан олдим,» дедим. У: «Эй ўғилчам, буларни доим ўқигин, чунки Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намоздан кейин булар билан дуо қилар эдилар,» деди.