أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ، - يَعْنِي الشَّحَّامَ - قَالَ حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي بَكْرَةَ - أَنَّهُ كَانَ سَمِعَ وَالِدَهُ، يَقُولُ فِي دُبُرِ الصَّلاَةِ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكُفْرِ وَالْفَقْرِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ " . فَجَعَلْتُ أَدْعُو بِهِنَّ فَقَالَ يَا بُنَىَّ أَنَّى عُلِّمْتَ هَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ قُلْتُ يَا أَبَتِ سَمِعْتُكَ تَدْعُو بِهِنَّ فِي دُبُرِ الصَّلاَةِ فَأَخَذْتُهُنَّ عَنْكَ . قَالَ فَالْزَمْهُنَّ يَا بُنَىَّ فَإِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَدْعُو بِهِنَّ فِي دُبُرِ الصَّلاَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар бериб, деди: бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, у деди: бизга Усмон — яъни аш-Шаҳҳом — ривоят қилди, у деди: бизга Муслим — яъни ибн Абу Бакра — ривоят қилдики, у отасини намоздан кейин: «Аллаҳим, мен Сендан куфрдан, фақирликдан ва қабр азобидан паноҳ сўрайман,» деганини эшитган эди. Мен ҳам буларни ўқий бошладим. Шунда у: «Эй ўғилчам, бу калималарни қаердан ўргундинг?» деди. Мен: «Эй отажон, мен сени намоздан кейин буларни ўқиб дуо қилаётганингни эшитиб, сендан олдим,» дедим. У: «Эй ўғилчам, буларни доим ўқигин, чунки Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намоздан кейин булар билан дуо қилар эдилар,» деди.