حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا {عَبْدُ اللَّهِ} أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ كُنْتُ يَوْمَ الأَحْزَابِ جُعِلْتُ أَنَا وَعُمَرُ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، فِي النِّسَاءِ، فَنَظَرْتُ فَإِذَا أَنَا بِالزُّبَيْرِ، عَلَى فَرَسِهِ، يَخْتَلِفُ إِلَى بَنِي قُرَيْظَةَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا، فَلَمَّا رَجَعْتُ قُلْتُ يَا أَبَتِ، رَأَيْتُكَ تَخْتَلِفُ. قَالَ أَوَهَلْ رَأَيْتَنِي يَا بُنَىَّ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ يَأْتِ بَنِي قُرَيْظَةَ فَيَأْتِينِي بِخَبَرِهِمْ ". فَانْطَلَقْتُ، فَلَمَّا رَجَعْتُ جَمَعَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَبَوَيْهِ فَقَالَ " فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي ".
Аҳмад ибн Муҳаммад бизга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Ҳишом ибн Урва бизга хабар берди, отасидан, Абдуллаҳ ибнуз-Зубайрдан, у деди: Мен Аҳзоб (Хандақ) куни — мен ва Умар ибн Абу Салама — аёллар (қаторида) қўйилган эдик. Мен қарадим, бирдан мен Зубайрни ўз оти устида кўрдим, у Бану Қурайзага томон икки ёки уч марта қатнар эди. Мен (уйга) қайтганимда: «Эй отам, сени қатнаб турганингни кўрдим», дедим. У: «Мени кўрдингми, эй ўғлим?», деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Ким Бану Қурайзага бориб, менга уларнинг хабарини келтирар?›, деган эди. Мен кетдим. Мен қайтганимда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мен учун ўз ота-онасини жамлади (иккаласини фидо қилди) ва: ‹Отам ва онам сенга фидо бўлсин›, деди», деди.