حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ الْخَلِيلِ، وَسُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ مُسْهِرٍ، قَالَ إِسْمَاعِيلُ أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ كُنْتُ أَنَا وَعُمَرُ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، يَوْمَ الْخَنْدَقِ مَعَ النِّسْوَةِ فِي أُطُمِ حَسَّانٍ فَكَانَ يُطَأْطِئُ لِي مَرَّةً فَأَنْظُرُ وَأُطَأْطِئُ لَهُ مَرَّةً فَيَنْظُرُ فَكُنْتُ أَعْرِفُ أَبِي إِذَا مَرَّ عَلَى فَرَسِهِ فِي السِّلاَحِ إِلَى بَنِي قُرَيْظَةَ . قَالَ وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ قَالَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لأَبِي فَقَالَ وَرَأَيْتَنِي يَا بُنَىَّ قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ أَمَا وَاللَّهِ لَقَدْ جَمَعَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ أَبَوَيْهِ فَقَالَ " فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي " .
Бизга Исмоил ибн ал-Халил ва Сувайд ибн Саид иккиси ҳам Ибн Мусъҳирдан ривоят қилдилар; Исмоил деди: бизга Алий ибн Мусъҳир хабар берди, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Абдуллаҳ ибн аз-Зубайрдан ривоят қилиб деди: мен ва Умар ибн Абу Салама Хандақ кунида аёллар билан Ҳассоннинг қалъасида эдик. У менга бир марта эгилиб турарди, мен қарардим, мен унга бир марта эгилиб турардим, у қарарди. Отам қуролланган ҳолда отида Бани Қурайзага ўтиб кетганида мен уни танир эдим. У деди: менга Абдуллаҳ ибн Урва Абдуллаҳ ибн аз-Зубайрдан хабар берди: мен буни отамга айтдим. У деди: «Сен мени кўрдингми, эй ўғлим?» Мен: «Ҳа,» дедим. У деди: «Огоҳ бўлки, Аллаҳга қасамки, ўша куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мен учун ота-онасини жамлади ва деди: ‹Отам ва онам сенга фидо бўлсин.›»