حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى التُّجِيبِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَفَلَ مِنْ غَزْوَةِ خَيْبَرَ سَارَ لَيْلَهُ حَتَّى إِذَا أَدْرَكَهُ الْكَرَى عَرَّسَ وَقَالَ لِبِلاَلٍ " اكْلأْ لَنَا اللَّيْلَ " . فَصَلَّى بِلاَلٌ مَا قُدِّرَ لَهُ وَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ فَلَمَّا تَقَارَبَ الْفَجْرُ اسْتَنَدَ بِلاَلٌ إِلَى رَاحِلَتِهِ مُوَاجِهَ الْفَجْرِ فَغَلَبَتْ بِلاَلاً عَيْنَاهُ وَهُوَ مُسْتَنِدٌ إِلَى رَاحِلَتِهِ فَلَمْ يَسْتَيْقِظْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ بِلاَلٌ وَلاَ أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّى ضَرَبَتْهُمُ الشَّمْسُ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَوَّلَهُمُ اسْتِيقَاظًا فَفَزِعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَىْ بِلاَلُ " . فَقَالَ بِلاَلٌ أَخَذَ بِنَفْسِي الَّذِي أَخَذَ - بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ - بِنَفْسِكَ قَالَ " اقْتَادُوا " . فَاقْتَادُوا رَوَاحِلَهُمْ شَيْئًا ثُمَّ تَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَرَ بِلاَلاً فَأَقَامَ الصَّلاَةَ فَصَلَّى بِهِمُ الصُّبْحَ فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ " مَنْ نَسِيَ الصَّلاَةَ فَلْيُصَلِّهَا إِذَا ذَكَرَهَا فَإِنَّ اللَّهَ قَالَ { أَقِمِ الصَّلاَةَ لِذِكْرِي} " . قَالَ يُونُسُ وَكَانَ ابْنُ شِهَابٍ يَقْرَؤُهَا لِلذِّكْرَى .
Абу Ҳурайра (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбар ғазотидан қайтганида, кечаси юрди, то уйқу уни босганида (манзилга) тушди (тунади) ва Билолга: «Бизга тунни қўриқла (кузатиб тур)» деди. Бас Билол ўзига тақдир этилгани(ча) намоз ўқиди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва саҳобалари эса ухлади. Фажр яқинлашганида, Билол туясига — фажрга юзланган ҳолда — суянди; бас Билолни — у туясига суянган ҳолда — кўзлари енгди (уйқу босди). Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам, Билол ҳам, саҳобаларидан ҳеч ким ҳам — то уларни қуёш ургунга қадар — уйғонмади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларнинг энг биринчи уйғонгани бўлди; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чўчиди ва: «Эй Билол!» деди. Билол: «Сенинг жонингни олган (уйқу) менинг жонимни ҳам олди — отам-онам Сенга фидо бўлсин, эй Расулуллаҳ» деди. У: «(Туяларни) етаклаб юринглар» деди. Бас улар туяларини бироз етаклаб юрдилар, кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳорат олди ва Билолга буюрди, у намозга иқомат айтди; бас уларга субҳни ўқиди. Намозни адо этганида: «Кимки намозни унутса, эслаганида уни ўқисин; чунки Аллаҳ: ‹Ақимис-салата лизикрий (Мени эслаш учун намозни қоим қил)› деди» деди. Юнус: Ибн Шиҳоб уни «лиззикро» деб ўқир эди, деди.