حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَفَلَ مِنْ غَزْوَةِ خَيْبَرَ فَسَارَ لَيْلَةً حَتَّى إِذَا أَدْرَكَنَا الْكَرَى عَرَّسَ وَقَالَ لِبِلاَلٍ " اكْلأْ لَنَا اللَّيْلَ " . قَالَ فَغَلَبَتْ بِلاَلاً عَيْنَاهُ وَهُوَ مُسْتَنِدٌ إِلَى رَاحِلَتِهِ فَلَمْ يَسْتَيْقِظِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ بِلاَلٌ وَلاَ أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّى إِذَا ضَرَبَتْهُمُ الشَّمْسُ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَوَّلَهُمُ اسْتِيقَاظًا فَفَزِعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا بِلاَلُ " . فَقَالَ أَخَذَ بِنَفْسِي الَّذِي أَخَذَ بِنَفْسِكَ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاقْتَادُوا رَوَاحِلَهُمْ شَيْئًا ثُمَّ تَوَضَّأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَمَرَ بِلاَلاً فَأَقَامَ لَهُمُ الصَّلاَةَ وَصَلَّى بِهِمُ الصُّبْحَ فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ " مَنْ نَسِيَ صَلاَةً فَلْيُصَلِّهَا إِذَا ذَكَرَهَا فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَالَ { أَقِمِ الصَّلاَةَ لِلذِّكْرَى } " . قَالَ يُونُسُ وَكَانَ ابْنُ شِهَابٍ يَقْرَؤُهَا كَذَلِكَ . قَالَ أَحْمَدُ قَالَ عَنْبَسَةُ - يَعْنِي عَنْ يُونُسَ - فِي هَذَا الْحَدِيثِ لِذِكْرِي . وَقَالَ أَحْمَدُ الْكَرَى النُّعَاسُ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Юнус хабар берди, у ибн Шиҳобдан, у ибнул Мусайябдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар ғазотидан қайтаётганида, бир кеча юрди, токи бизни уйқу босганида, (охир тунда) тушиб дам олди ва Билолга: «Биз учун тунни пайқаб тур» деди. У айтди: Билолнинг кўзлари уни босиб қолди — у туясига суянган эди — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳам, Билол ҳам, саҳобаларидан бирортаси ҳам уйғонмади, токи қуёш уларга теггунча. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг биринчи уйғонувчиси бўлди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам чўчиб: «Эй Билол» деди. У: Менинг жонимни ҳам, сизнинг жонингизни ҳам олган Зот олди (ушлаб қолди), отам ва онам сизга фидо бўлсин, эй Расулуллаҳ, деди. Улар туяларини бироз етаклаб бордилар, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам таҳорат қилди ва Билолга буюрди, у уларга намозга иқомат айтди ва уларга Бомдодни ўқиб берди. Намозни адо қилгач, у: «Ким бир намозни унутса, уни эслаган вақтида ўқисин, чунки Аллаҳ таоло айтди: ‹Мени эслаш учун намозни қоим қил›» деди. Юнус айтди: Ибн Шиҳоб уни шундай ўқирди. Аҳмад айтди: Анбаса — яъни Юнусдан — бу ҳадисда «лизикрий» (деди). Аҳмад айтди: «ал-Каро» — уйқу(сираш)дир.