حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ أَصْحَابَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم قَالُوا لِلزُّبَيْرِ يَوْمَ الْيَرْمُوكِ أَلاَ تَشُدُّ فَنَشُدَّ مَعَكَ فَحَمَلَ عَلَيْهِمْ، فَضَرَبُوهُ ضَرْبَتَيْنِ عَلَى عَاتِقِهِ، بَيْنَهُمَا ضَرْبَةٌ ضُرِبَهَا يَوْمَ بَدْرٍ. قَالَ عُرْوَةُ فَكُنْتُ أُدْخِلُ أَصَابِعِي فِي تِلْكَ الضَّرَبَاتِ أَلْعَبُ وَأَنَا صَغِيرٌ.
Али ибн Ҳафс бизга айтди, Ибнул-Муборак бизга айтди, Ҳишом ибн Урва бизга хабар берди, отасидан: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари Ярмук куни Зубайрга: «(Ҳужумга) шиддат бермайсанми (ҳамла қилмайсанми), биз ҳам сен билан ҳамла қиламиз?», дедилар. У уларга (душманга) ҳамла қилди, улар уни икки марта елкасига урдилар, улар орасида Бадр куни урилган бир зарба (яраси) бор эди. Урва деди: Мен бармоқларимни ўша яралар (чуқурликлари) ичига солиб, ўйнар эдим — мен кичик бола эдим.