أَخْبَرَنَا وَاصِلُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، عَنِ ابْنِ فُضَيْلٍ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ سُلَيْمَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ كَانَ إِذَا قِيلَ لِزَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ حَدِّثْنَا مَا، سَمِعْتَ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لاَ أُحَدِّثُكُمْ إِلاَّ مَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدَّثَنَا بِهِ وَيَأْمُرُنَا أَنْ نَقُولَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَجْزِ وَالْكَسَلِ وَالْبُخْلِ وَالْجُبْنِ وَالْهَرَمِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلاَهَا اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ نَفْسٍ لاَ تَشْبَعُ وَمِنْ قَلْبٍ لاَ يَخْشَعُ وَمِنْ عِلْمٍ لاَ يَنْفَعُ وَدَعْوَةٍ لاَ تُسْتَجَابُ " .
Бизга Восил ибн Абдул-Аъло хабар берди, у ибн Фузайлдан, у Осим ибн Сулаймондан, у Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорисдан (ривоят қилдики), у деди: Зайд ибн Арқамга: ‹Бизга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитганингни сўзлаб бер,› дейилганда, у: ‹Мен сизларга фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга айтиб берган ва бизни айтишга буюрган нарсани сўзлаб бераман,› дер эди: «Аллаҳим, мен ожизлик, дангасалик, бахиллик, қўрқоқлик, кексалик ва қабр азобидан Сенга паноҳ тилайман. Аллаҳим, нафсимга унинг тақвосини бер ва уни поклагин, Сен уни поклагувчиларнинг энг яхшисисан, Сен унинг эгаси ва хожасисан. Аллаҳим, мен тўймайдиган нафсдан, қўрқмайдиган (хушуъ қилмайдиган) қалбдан, фойда бермайдиган илмдан ва ижобат бўлмайдиган дуодан Сенга паноҳ тилайман.»