أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِهِ بِقَدَحَيْنِ مِنْ خَمْرٍ وَلَبَنٍ فَنَظَرَ إِلَيْهِمَا فَأَخَذَ اللَّبَنَ فَقَالَ لَهُ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَاكَ لِلْفِطْرَةِ لَوْ أَخَذْتَ الْخَمْرَ غَوَتْ أُمَّتُكَ .
Бизга Сувайд хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ Юнусдан, у аз-Зуҳрийдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан хабар берди, у деди: Исро қилинган кечада Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га иккита коса — бири хамр (ичкилик) ва бири сут келтирилди. У иккаласига қарадилар-да, сутни олдилар. Шунда Жибрил (алайҳиссалом) унга деди: «Сени фитратга (соф табиатга) ҳидоят қилган Аллаҳга ҳамд бўлсин. Агар хамрни олганингда, умматинг адашган бўлар эди.»