Муаззинларнинг имомларга намозни хабар қилиши

أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، وَيُونُسُ، وَعَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ، أَخْبَرَهُمْ عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي فِيمَا بَيْنَ أَنْ يَفْرُغَ مِنْ صَلاَةِ الْعِشَاءِ إِلَى الْفَجْرِ إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً يُسَلِّمُ بَيْنَ كُلِّ رَكْعَتَيْنِ وَيُوتِرُ بِوَاحِدَةٍ وَيَسْجُدُ سَجْدَةً قَدْرَ مَا يَقْرَأُ أَحَدُكُمْ خَمْسِينَ آيَةً ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ فَإِذَا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ مِنْ صَلاَةِ الْفَجْرِ وَتَبَيَّنَ لَهُ الْفَجْرُ رَكَعَ رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ ثُمَّ اضْطَجَعَ عَلَى شِقِّهِ الأَيْمَنِ حَتَّى يَأْتِيَهُ الْمُؤَذِّنُ بِالإِقَامَةِ فَيَخْرُجُ مَعَهُ وَبَعْضُهُمْ يَزِيدُ عَلَى بَعْضٍ فِي الْحَدِيثِ ‏.‏

Бизга Аҳмад ибн Амр ибн ас-Сарҳ хабар берди, у деди: бизга Ибн Ваҳб хабар берди, у деди: менга Ибн Абу Зиъб, Юнус ва Амр ибн ал-Ҳорис хабар беришди, Ибн Шиҳоб уларга Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан хабар берган. (Оиша) деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хуфтон намозини тугатиб бўлганидан то субҳгача ўн бир ракат (намоз) ўқирдилар, ҳар икки ракат орасида салом берардилар ва бир (ракат) билан витр қилардилар. Саждани сиздан бирортангиз эллик оят ўқийдиган миқдорда (узун) қилардилар, сўнг бошларини кўтарардилар. Субҳ намози (азони)дан муаззин жим бўлганида ва субҳ (ёруғлиги) уларга равшан бўлганида, икки енгил ракат ўқирдилар, сўнг муаззин иқомат билан келгунига қадар ўнг ёнлари устига ётардилар, сўнг у билан бирга (намозга) чиқардилар.» Улардан (яъни ровийлардан) баъзилари ҳадисда баъзиларидан зиёда (сўзлар) келтирган.

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْحَكَمِ، عَنْ شُعَيْبٍ، عَنِ اللَّيْثِ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنِ ابْنِ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ مَخْرَمَةَ بْنِ سُلَيْمَانَ، أَنَّ كُرَيْبًا، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ قُلْتُ كَيْفَ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِاللَّيْلِ فَوَصَفَ أَنَّهُ صَلَّى إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً بِالْوِتْرِ ثُمَّ نَامَ حَتَّى اسْتَثْقَلَ فَرَأَيْتُهُ يَنْفُخُ وَأَتَاهُ بِلاَلٌ فَقَالَ الصَّلاَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ فَقَامَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَصَلَّى بِالنَّاسِ وَلَمْ يَتَوَضَّأْ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Абдулҳакам хабар берди, у Шуайбдан, у ал-Лайсдан (ривоят қилди), у деди: бизга Холид ривоят қилди, у Ибн Абу Ҳилолдан, у Махрама ибн Сулаймондан (ривоят қилдики), Ибн Аббоснинг озод қилинган қули Курайб унга хабар бериб деди: «Мен Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан сўраб: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг кечаси (ўқиган) намозлари қандай бўлар эди?» дедим. У тасвирлаб (айтдики), у (Набий) витр билан ўн бир ракат ўқидилар, сўнг қаттиқ ухлаб кетгунча ухладилар, мен у кишининг (ухлаб) нафас олаётганларини кўрдим. Сўнг Билол (розияллаҳу анҳу) у кишининг олдиларига келиб: «Намоз, эй Расулуллаҳ!» деди. Шунда (Набий) туриб, икки ракат ўқидилар ва одамларга (имом бўлиб) намоз ўқидилар, таҳорат олмадилар.»