Бизга Сувайд ибн Наср хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Муборак Маъмар ва Юнусдан хабар берди, улар иккаласи деди: Зуҳрий деди: менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ хабар бердики, Оиша ва Ибн Аббос (розияллаҳу анҳум) дедилар: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (вафот) тушганда, у ўзининг бир хамиса (чизиқли матоси)ни юзига ташлай бошлади. Қачон (нафаси) қисилса, уни юзидан очар эди. У шу ҳолатда туриб: «Аллаҳнинг лаънати яҳудий ва насороларга бўлсин, улар ўз пайғамбарларининг қабрларини масжид қилиб олдилар,» дедилар.»
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Яҳё ривоят қилди, у деди: бизга Ҳишом ибн Урва ривоят қилди, у деди: менга отам ривоят қилди, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) (ривоят қилдики), Умм Ҳабиба ва Умм Салама Ҳабашада (Эфиопияда) кўрган, ичида суратлар бўлган бир черковни зикр қилдилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта ўшалар, агар орасида бир солиҳ киши бўлиб, у вафот этса, қабри устига масжид қурар ва ўша суратларни чизар эдилар. Ўшалар Қиёмат кунида Аллаҳ ҳузурида халойиқнинг энг ёмонларидир,» дедилар.