باب مَا جَاءَ فِي الْكَفَّارَةِ فِي ذَلِكَ
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ، عَنْ خُصَيْفٍ، عَنْ مِقْسَمٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الرَّجُلِ يَقَعُ عَلَى امْرَأَتِهِ وَهِيَ حَائِضٌ قَالَ " يَتَصَدَّقُ بِنِصْفِ دِينَارٍ " .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, бизга Шарик, Хусайфдан, у Миқсамдан, у Ибн Аббосдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, хотини ҳайзли эканида унга яқинлик қилган киши ҳақида (ривоят қилдики), у: «Ярим динор садақа берсин,» дедилар.
حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، أَخْبَرَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ السُّكَّرِيِّ، عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ، عَنْ مِقْسَمٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا كَانَ دَمًا أَحْمَرَ فَدِينَارٌ وَإِذَا كَانَ دَمًا أَصْفَرَ فَنِصْفُ دِينَارٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ الْكَفَّارَةِ فِي إِتْيَانِ الْحَائِضِ قَدْ رُوِيَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ مَوْقُوفًا وَمَرْفُوعًا . وَهُوَ قَوْلُ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ . وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَقَالَ ابْنُ الْمُبَارَكِ يَسْتَغْفِرُ رَبَّهُ وَلاَ كَفَّارَةَ عَلَيْهِ . وَقَدْ رُوِيَ نَحْوُ قَوْلِ ابْنِ الْمُبَارَكِ عَنْ بَعْضِ التَّابِعِينَ مِنْهُمْ سَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ وَإِبْرَاهِيمُ النَّخَعِيُّ وَهُوَ قَوْلُ عَامَّةِ عُلَمَاءِ الأَمْصَارِ .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ривоят қилди, бизга ал-Фазл ибн Мусо, Абу Ҳамза ас-Суккарийдан, у Абдулкаримдан, у Миқсамдан, у Ибн Аббосдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Агар (қон) қизил қон бўлса — бир динор, сариқ қон бўлса — ярим динор (садақа),» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: ҳайзли аёлга яқинлик қилишдаги каффарот ҳадиси Ибн Аббосдан мавқуф (саҳобада тўхтаган) ва марфуъ (Набийга етказилган) ҳолда ривоят қилинган. Бу баъзи илм аҳлининг сўзидир; Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтади. Ибн Муборак: «(У) Роббидан мағфират сўрайди, унга каффарот йўқ,» деди. Ибн Муборакнинг сўзига ўхшаш (гап) баъзи тобеинлардан — жумладан Саид ибн Жубайр ва Иброҳим ан-Нахаийдан — ҳам ривоят қилинган; бу шаҳарлар уламоларининг умумий сўзидир.