Нола қилишнинг макруҳлиги

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا قُرَّانُ بْنُ تَمَّامٍ الأَسَدِيُّ، وَمَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ، وَيَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ عُبَيْدٍ الطَّائِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ رَبِيعَةَ الأَسَدِيِّ، قَالَ مَاتَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يُقَالُ لَهُ قَرَظَةُ بْنُ كَعْبٍ فَنِيحَ عَلَيْهِ فَجَاءَ الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةُ فَصَعِدَ الْمِنْبَرَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ مَا بَالُ النَّوْحِ فِي الإِسْلاَمِ أَمَا إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ "‏ مَنْ نِيحَ عَلَيْهِ عُذِّبَ بِمَا نِيحَ عَلَيْهِ ‏"‏ ‏.‏ وَفِي الْبَابِ عَنْ عُمَرَ وَعَلِيٍّ وَأَبِي مُوسَى وَقَيْسِ بْنِ عَاصِمٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَجُنَادَةَ بْنِ مَالِكٍ وَأَنَسٍ وَأُمِّ عَطِيَّةَ وَسَمُرَةَ وَأَبِي مَالِكٍ الأَشْعَرِيِّ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ الْمُغِيرَةِ حَدِيثٌ غَرِيبٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏

Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Қуррон ибн Таммом ал-Асадий, Марвон ибн Муовия ва Язид ибн Ҳорун ривоят қилдилар, Саид ибн Убайд ат-Тоийдан, у Али ибн Рабиа ал-Асадийдан (ривоят қилдики), у деди: Ансорлардан Қараза ибн Каъб деб аталадиган бир киши вафот этди, шунда унинг устида ноҳа (йиғи-фарёд) қилинди. Шунда Муғийра ибн Шуъба келди, минбарга чиқди, Аллаҳга ҳамд ва сано айтди ва: «Исломда ноҳанинг не ҳожати бор? Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Кимнинг устида ноҳа қилинса, у ўзи устида қилинган ноҳа сабабли азобланади,» деганларини эшитганман,» деди. Бу бобда Умар, Али, Абу Мусо, Қайс ибн Осим, Абу Ҳурайра, Жунода ибн Молик, Анас, Умму Атийя, Самура ва Абу Молик ал-Ашъарийдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Муғийранинг ҳадиси ғариб ҳасан саҳиҳдир.

حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، وَالْمَسْعُودِيُّ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ، عَنْ أَبِي الرَّبِيعِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ أَرْبَعٌ فِي أُمَّتِي مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ لَنْ يَدَعَهُنَّ النَّاسُ النِّيَاحَةُ وَالطَّعْنُ فِي الأَحْسَابِ وَالْعَدْوَى أَجْرَبَ بَعِيرٌ فَأَجْرَبَ مِائَةَ بَعِيرٍ مَنْ أَجْرَبَ الْبَعِيرَ الأَوَّلَ وَالأَنْوَاءُ مُطِرْنَا بِنَوْءِ كَذَا وَكَذَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ ‏.‏

Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Абу Довуд ривоят қилди, бизга Шуъба ва ал-Масъудий хабар бердилар, Алқама ибн Марсаддан, у Абур-Рабиъдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Умматимда жоҳилият ишларидан тўртта нарса борки, кишилар уларни тарк этмайдилар: ноҳа (йиғи-фарёд), насаб-наслни мазаммат қилиш, юқумлиликка ишониш — бир туя қўтир бўлади-ю, юзта туяни қўтир қилади, аммо биринчи туяни ким қўтир қилди? — ва юлдузлар (таъсирига ишониш) — бизга фалон-фалон юлдуз туфайли ёмғир ёғди (дейиш),» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир.