Мутъа никоҳининг ҳаром қилиниши

حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، وَالْحَسَنِ، ابْنَىْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِمَا، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ مُتْعَةِ النِّسَاءِ وَعَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ الأَهْلِيَّةِ زَمَنَ خَيْبَرَ ‏.‏ قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ سَبْرَةَ الْجُهَنِيِّ وَأَبِي هُرَيْرَةَ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَلِيٍّ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ وَإِنَّمَا رُوِيَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ شَيْءٌ مِنَ الرُّخْصَةِ فِي الْمُتْعَةِ ثُمَّ رَجَعَ عَنْ قَوْلِهِ حَيْثُ أُخْبِرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَمْرُ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ عَلَى تَحْرِيمِ الْمُتْعَةِ وَهُوَ قَوْلُ الثَّوْرِيِّ وَابْنِ الْمُبَارَكِ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ ‏.‏

Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у аз-Зуҳрийдан, у Абдуллаҳ ва ал-Ҳасан — Муҳаммад ибн Алининг икки ўғли — дан, улар оталаридан, у Али ибн Абу Толибдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбар пайтида аёллар билан мутъа (вақтинчалик никоҳ)дан ва хонаки эшакларнинг гўштидан қайтардилар. (Термизий) деди: бу бобда Сабра ал-Жуҳаний ва Абу Ҳурайрадан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Алининг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашобларидан ва бошқалардан бўлган илм аҳли бунинг бўйича амал қиладилар. Ибн Аббосдан мутъа ҳақида рухсат тўғрисида бирор нарса ривоят қилинган, сўнг у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан хабардор қилингач, ўз сўзидан қайтган. Кўпчилик илм аҳлининг иши мутъанинг ҳаромлиги устидадир, бу ас-Саврий, Ибнул-Муборак, Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.

حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُقْبَةَ، أَخُو قَبِيصَةَ بْنِ عُقْبَةَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ إِنَّمَا كَانَتِ الْمُتْعَةُ فِي أَوَّلِ الإِسْلاَمِ كَانَ الرَّجُلُ يَقْدَمُ الْبَلْدَةَ لَيْسَ لَهُ بِهَا مَعْرِفَةٌ فَيَتَزَوَّجُ الْمَرْأَةَ بِقَدْرِ مَا يَرَى أَنَّهُ يُقِيمُ فَتَحْفَظُ لَهُ مَتَاعَهُ وَتُصْلِحُ لَهُ شَيْئَهُ حَتَّى إِذَا نَزَلَتِ الآيَةُ ‏:‏ ‏(‏ إِلاَّ عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ ‏)‏ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَكُلُّ فَرْجٍ سِوَى هَذَيْنِ فَهُوَ حَرَامٌ ‏.‏

Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ибн Уқба — Қабиса ибн Уқбанинг акаси — ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ас-Саврий ривоят қилди, у Мусо ибн Убайдадан, у Муҳаммад ибн Каъбдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: Мутъа фақат Исломнинг бошларида бўлган: киши ўзи танимайдиган бирор шаҳарга келар, ва ўзи қанча туришини ўйласа, шунча муддатга бир аёлга уйланар эди; у (аёл) унинг матосини сақлар ва нарсаларини тартибга солар эди. Токи: «Фақат ўз хотинлари ёки қўллари остидаги (чўрилари) бундан мустасно» деган оят нозил бўлгунча (шундай эди). Ибн Аббос деди: бу иккисидан бошқа ҳар бир фарж (жинсий алоқа) ҳаромдир.