حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُقْبَةَ، أَخُو قَبِيصَةَ بْنِ عُقْبَةَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ إِنَّمَا كَانَتِ الْمُتْعَةُ فِي أَوَّلِ الإِسْلاَمِ كَانَ الرَّجُلُ يَقْدَمُ الْبَلْدَةَ لَيْسَ لَهُ بِهَا مَعْرِفَةٌ فَيَتَزَوَّجُ الْمَرْأَةَ بِقَدْرِ مَا يَرَى أَنَّهُ يُقِيمُ فَتَحْفَظُ لَهُ مَتَاعَهُ وَتُصْلِحُ لَهُ شَيْئَهُ حَتَّى إِذَا نَزَلَتِ الآيَةُ : ( إِلاَّ عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ ) قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَكُلُّ فَرْجٍ سِوَى هَذَيْنِ فَهُوَ حَرَامٌ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ибн Уқба — Қабиса ибн Уқбанинг акаси — ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ас-Саврий ривоят қилди, у Мусо ибн Убайдадан, у Муҳаммад ибн Каъбдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: Мутъа фақат Исломнинг бошларида бўлган: киши ўзи танимайдиган бирор шаҳарга келар, ва ўзи қанча туришини ўйласа, шунча муддатга бир аёлга уйланар эди; у (аёл) унинг матосини сақлар ва нарсаларини тартибга солар эди. Токи: «Фақат ўз хотинлари ёки қўллари остидаги (чўрилари) бундан мустасно» деган оят нозил бўлгунча (шундай эди). Ибн Аббос деди: бу иккисидан бошқа ҳар бир фарж (жинсий алоқа) ҳаромдир.