حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلاَّلُ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَ عَمِّي مِنَ الرَّضَاعَةِ يَسْتَأْذِنُ عَلَىَّ فَأَبَيْتُ أَنْ آذَنَ لَهُ حَتَّى أَسْتَأْمِرَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَلْيَلِجْ عَلَيْكِ فَإِنَّهُ عَمُّكِ " . قَالَتْ إِنَّمَا أَرْضَعَتْنِي الْمَرْأَةُ وَلَمْ يُرْضِعْنِي الرَّجُلُ . قَالَ " فَإِنَّهُ عَمُّكِ فَلْيَلِجْ عَلَيْكِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ كَرِهُوا لَبَنَ الْفَحْلِ وَالأَصْلُ فِي هَذَا حَدِيثُ عَائِشَةَ وَقَدْ رَخَّصَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ فِي لَبَنِ الْفَحْلِ وَالْقَوْلُ الأَوَّلُ أَصَحُّ .
Бизга ал-Ҳасан ибн Али ал-Халол ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Нумайр ривоят қилди, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Эмизишдан бўлган амаким олдимга киришга рухсат сўраб келди. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрамагунча унга рухсат беришдан бош тортдим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Олдингга кираверсин, зеро у сенинг амакингдир,» дедилар.» У деди: «Мени фақат аёл эмизган эди, эркак мени эмизмаган эди.» (Расулуллаҳ): «Зеро у сенинг амакингдир, олдингга кираверсин,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқа илм аҳлидан бўлган баъзилар ҳузурида амал шунга биноандир; улар «лабан ал-фаҳл» (эмизган аёлнинг эридан бўлган сути)ни (маҳрамликда ҳисобга олиб) макруҳ санаганлар. Бунда асл — Оиша ҳадисидир. Баъзи илм аҳли эса «лабан ал-фаҳл»да (маҳрамлик бўлмаслигига) рухсат беришган, аммо биринчи сўз саҳиҳроқдир.