باب مَا جَاءَ فِي تَحْقِيقِ الرَّجْمِ .
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يُوسُفَ الأَزْرَقُ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، قَالَ رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَمَ أَبُو بَكْرٍ وَرَجَمْتُ وَلَوْلاَ أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ أَزِيدَ فِي كِتَابِ اللَّهِ لَكَتَبْتُهُ فِي الْمُصْحَفِ فَإِنِّي قَدْ خَشِيتُ أَنْ تَجِيءَ أَقْوَامٌ فَلاَ يَجِدُونَهُ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَيَكْفُرُونَ بِهِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَلِيٍّ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عُمَرَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَرُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ عُمَرَ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Ишоқ ибн Юсуф ал-Азрақ ривоят қилди, Довуд ибн Абу Ҳинддан, у Саид ибн ал-Мусайябдан, у Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тошбўрон қилдилар, Абу Бакр тошбўрон қилди ва мен ҳам тошбўрон қилдим. Агар мен Аллаҳнинг Китобига (бирор нарса) қўшишни ёмон кўрмаганимда эди, уни мушафга ёзган бўлардим. Чунки мен шундан қўрқаманки, қавмлар келиб, уни Аллаҳнинг Китобида топмай, унга кофир бўлишларидан (қўрқаман). (Абу Исо) деди: бу бобда Алийдан ҳам (ривоят бор). Абу Исо (Термизий) деди: Умарнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир ва у Умардан бир неча йўл билан ривоят қилинган.
حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلاَّلُ، وَغَيْرُ، وَاحِدٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، قَالَ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ فَكَانَ فِيمَا أَنْزَلَ عَلَيْهِ آيَةُ الرَّجْمِ فَرَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ وَإِنِّي خَائِفٌ أَنْ يَطُولَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ فَيَقُولَ قَائِلٌ لاَ نَجِدُ الرَّجْمَ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ أَلاَ وَإِنَّ الرَّجْمَ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أَحْصَنَ وَقَامَتِ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ حَبَلٌ أَوِ اعْتِرَافٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَرُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ.
Бизга Салама ибн Шабиб, Ишоқ ибн Мансур, ал-Ҳасан ибн Алий ал-Халлол ва бошқа бир нечтаси ривоят қилиб, улар шундай дедилар: бизга Абдураззоқ ривоят қилди, Маъмардан, у аз-Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утбадан, у ибн Аббосдан, у Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Албатта Аллаҳ Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ҳақ билан жўнатди ва унга Китобни нозил қилди. Унга нозил қилинган нарсалар орасида ражм (тошбўрон) ояти бор эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тошбўрон қилдилар, биз ҳам у зотдан кейин тошбўрон қилдик. Мен шундан қўрқаманки, одамлар устидан замон узайиб, бир айтгувчи: «Биз ражмни Аллаҳнинг Китобида топмаймиз,» деб, Аллаҳ нозил қилган фаризани тарк этиб, адашишларидан (қўрқаман). Огоҳ бўлингки, ражм зино қилган киши — агар муҳсан (уйланган) бўлса ва далил қоим бўлса, ёки ҳомиладорлик бўлса, ёки иқрор бўлса — унинг устига ҳақдир. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир ва у Умар (розияллаҳу анҳу)дан бир неча йўл билан ривоят қилинган.