Уч кундан кейин ейишга рухсат

Qurbonliklar kitobi · 2 ҳадис

باب مَا جَاءَ فِي الرُّخْصَةِ فِي أَكْلِهَا بَعْدَ ثَلاَثٍ

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَمَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلاَّلُ، وَغَيْرُ، وَاحِدٍ، قَالُوا أَخْبَرَنَا أَبُو عَاصِمٍ النَّبِيلُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ لُحُومِ الأَضَاحِي فَوْقَ ثَلاَثٍ لِيَتَّسِعَ ذُو الطَّوْلِ عَلَى مَنْ لاَ طَوْلَ لَهُ فَكُلُوا مَا بَدَا لَكُمْ وَأَطْعِمُوا وَادَّخِرُوا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَعَائِشَةَ وَنُبَيْشَةَ وَأَبِي سَعِيدٍ وَقَتَادَةَ بْنِ النُّعْمَانِ وَأَنَسٍ وَأُمِّ سَلَمَةَ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ بُرَيْدَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Башшор, Маҳмуд ибн Ғайлон, ал-Ҳасан ибн Али ал-Халлол ва бошқа бир неча киши ривоят қилиб, дедилар: бизга Абу Осим ан-Набил хабар берди, у деди: бизга Суфён ас-Саврий ривоят қилди, у Алқама ибн Марсаддан, у Сулаймон ибн Бурайдаъдан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен сизларни қурбонлик гўштларини уч кундан ортиқ (сақлаб ейиш)дан тақиқлаган эдим, токи бадавлат киши бадавлат бўлмаганга (уни улашишда) кенг бўлсин (деб). Энди эса истаганингизча енг, (бошқаларга ҳам) едиринг ва (келажак учун) сақлаб қўйинг,» дедилар. У деди: Бу бобда Ибн Масъуд, Оиша, Нубайша, Абу Саид, Қатода ибн ан-Нуъмон, Анас ва Умму Саламадан (ҳам ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Бурайдаънинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан бўлган ва бошқа илм аҳли ҳузурида шунга амал қилинади.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَابِسِ بْنِ رَبِيعَةَ، قَالَ قُلْتُ لأُمِّ الْمُؤْمِنِينَ أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ لُحُومِ الأَضَاحِي قَالَتْ لاَ وَلَكِنْ قَلَّ مَنْ كَانَ يُضَحِّي مِنَ النَّاسِ فَأَحَبَّ أَنْ يُطْعَمَ مَنْ لَمْ يَكُنْ يُضَحِّي وَلَقَدْ كُنَّا نَرْفَعُ الْكُرَاعَ فَنَأْكُلُهُ بَعْدَ عَشَرَةِ أَيَّامٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَأُمُّ الْمُؤْمِنِينَ هِيَ عَائِشَةُ زَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ رُوِيَ عَنْهَا هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ ‏.‏

Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Абул-Аҳвас ривоят қилди, у Абу Ишоқдан, у Обис ибн Рабиаъдан (ривоят қилдики), у деди: мен Мўминларнинг онасига: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қурбонлик гўштларини (сақлаб ейиш)дан тақиқлаганмидилар?» дедим. У: «Йўқ, лекин одамлардан қурбонлик қиладиганлар кам эди, шу сабабли у зот қурбонлик қилмаганларга (қурбонлик гўшти) едирилишини ёқтирардилар. Биз эса (қурбонлик моли) оёғини кўтариб қўйиб, уни ўн кундан кейин ер эдик,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Мўминларнинг онаси — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг рафиқалари Оиша (розияллаҳу анҳо)дир. Бу ҳадис ундан бир неча йўл билан ривоят қилинган.