باب مَا جَاءَ فِي الْبَيَاتِ وَالْغَارَاتِ
حَدَّثَنَا الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنِي مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ خَرَجَ إِلَى خَيْبَرَ أَتَاهَا لَيْلاً وَكَانَ إِذَا جَاءَ قَوْمًا بِلَيْلٍ لَمْ يُغِرْ عَلَيْهِمْ حَتَّى يُصْبِحَ فَلَمَّا أَصْبَحَ خَرَجَتْ يَهُودُ بِمَسَاحِيهِمْ وَمَكَاتِلِهِمْ فَلَمَّا رَأَوْهُ قَالُوا مُحَمَّدٌ وَافَقَ وَاللَّهِ مُحَمَّدٌ الْخَمِيسَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ " .
Бизга ал-Ансорий ривоят қилди, у деди: бизга Маън ривоят қилди, у деди: менга Молик ибн Анас, Ҳумайддан, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарга чиққанларида унга (Хайбарга) кечаси етиб бордилар. У (зот) бир қавмга кечаси келганларида, тонггача уларга ҳужум қилмас эдилар. Тонг отганда яҳудлар белкураклари ва саватлари билан чиқишди. Улар у (зот)ни кўришганда: «Муҳаммад! Валлаҳи Муҳаммад лашкар билан (келибди)!» дейишди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳу акбар! Хайбар вайрон бўлди. Албатта биз бир қавмнинг майдонига тушсак, огоҳлантирилганларнинг тонги нақадар ёмондир!» дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ مُعَاذٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا ظَهَرَ عَلَى قَوْمٍ أَقَامَ بِعَرْصَتِهِمْ ثَلاَثًا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَحَدِيثُ حُمَيْدٍ عَنْ أَنَسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رَخَّصَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ فِي الْغَارَةِ بِاللَّيْلِ وَأَنْ يَبِيتُوا وَكَرِهَهُ بَعْضُهُمْ . وَقَالَ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ لاَ بَأْسَ أَنْ يُبَيَّتَ الْعَدُوُّ لَيْلاً . وَمَعْنَى قَوْلِهِ وَافَقَ مُحَمَّدٌ الْخَمِيسَ يَعْنِي بِهِ الْجَيْشَ .
Бизга Қутайба ва Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилишди, улар иккиси деди: бизга Муоз ибн Муоз, Саид ибн Абу Арубадан, у Қатодадан, у Анасдан, у Абу Талҳа (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир қавм устидан ғолиб келганларида, уларнинг майдонида уч (кун) турардилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир, Ҳумайднинг Анасдан (ривоят қилган) ҳадиси ҳам ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳлидан бир қавм кечаси ҳужум қилишга ва тунашга (қўниб қолишга) рухсат беришган, баъзилари эса уни макруҳ санаган. Аҳмад ва Ишоқ: «Душманга кечаси тунда ҳужум қилишда ҳеч зиён йўқ,» дедилар. Унинг «Муҳаммад лашкар билан (келибди)» деган сўзининг маъноси шуки, у бунда қўшинни назарда тутади.