Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибнул-Муборак хабар берди, Шуъбадан, у Адий ибн Собитдан, у Абдуллаҳ ибн Язиддан, у Абу Масъуд ал-Ансорий (розияллаҳу анҳу)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у зот: «Кишининг ўз аҳли (оиласи) учун қилган нафақаси садақадир,» дедилар. Бу бобда Абдуллаҳ ибн Амр, Амр ибн Умайя аз-Замрий ва Абу Ҳурайрадан ҳам (ривоятлар бор). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Абу Асмодан, у Савбон (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Энг афзал динор — кишининг ўз оиласига сарфлаган диноридир, ва кишининг Аллаҳ йўлида улови (отига) сарфлаган диноридир, ва кишининг Аллаҳ йўлида ўз ҳамроҳларига сарфлаган диноридир,» дедилар. Абу Қилоба деди: У (олдин) оиладан бошлади. Сўнг (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: Қайси киши, кичик болалари бўлган оиласига сарф қиладиган — Аллаҳ у билан уларни (ҳаром нарсалардан) иффатли қиладиган ва у билан уларни бой қиладиган кишидан кўра кўпроқ ажрлидир? Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.