حَدَّثَنَا عَبْدُ الْقُدُّوسِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَاصِمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، وَجَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَحْتَجِمُ فِي الأَخْدَعَيْنِ وَالْكَاهِلِ وَكَانَ يَحْتَجِمُ لِسَبْعَ عَشْرَةَ وَتِسْعَ عَشْرَةَ وَإِحْدَى وَعِشْرِينَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَمَعْقِلِ بْنِ يَسَارٍ . وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صحيح .
«Бизга Абдулқуддус ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Амр ибн Осим ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммом ва Жарир ибн Ҳозим ривоят қилди, улар деди: бизга Қатода, Анас (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бўйиндаги икки томир (ахдаъайн) ва елка чуқуридан (коҳил) ҳижома (қон олиш) қилдирардилар ва (ойнинг) ўн еттинчи, ўн тўққизинчи ва йигирма биринчи (кунлари) ҳижома қилдирардилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Ибн Аббос ва Маъқил ибн Ясордан ҳам (ривоят) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.»
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ بُدَيْلِ بْنِ قُرَيْشٍ الْيَامِيُّ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، هُوَ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ لَيْلَةَ، أُسْرِيَ بِهِ أَنَّهُ لَمْ يَمُرَّ عَلَى مَلإٍ مِنَ الْمَلاَئِكَةِ إِلاَّ أَمَرُوهُ أَنْ مُرْ أُمَّتَكَ بِالْحِجَامَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ ابْنِ مَسْعُودٍ .
«Бизга Аҳмад ибн Будайл ибн Қурайш ал-Ёмий ал-Куфий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Фузайл ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Ишоқ, ал-Қосим ибн Абдурраҳмондан — у Ибн Абдуллаҳ ибн Масъуддир — у отасидан, у Ибн Масъуд (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўзлари Исро (меърожга олиб борилган) кечаси ҳақида (ривоят қилиб): «У малоикалардан бирор жамоага учрамадилар, магар улар: умматингга ҳижома (қон олиш)ни буюр, деб (у зотга) буюрдилар,» (деб) баён қилдилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Ибн Масъуднинг ҳадиси жиҳатидан ҳасан ғарибдир.»
حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ سَمِعْتُ عِكْرِمَةَ، يَقُولُ كَانَ لاِبْنِ عَبَّاسٍ غِلْمَةٌ ثَلاَثَةٌ حَجَّامُونَ فَكَانَ اثْنَانِ مِنْهُمْ يُغِلاَّنِ عَلَيْهِ وَعَلَى أَهْلِهِ وَوَاحِدٌ يَحْجُمُهُ وَيَحْجُمُ أَهْلَهُ . قَالَ وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ الْعَبْدُ الْحَجَّامُ يُذْهِبُ الدَّمَ وَيُخِفُّ الصُّلْبَ وَيَجْلُو عَنِ الْبَصَرِ " . وَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ عُرِجَ بِهِ مَا مَرَّ عَلَى مَلإٍ مِنَ الْمَلاَئِكَةِ إِلاَّ قَالُوا عَلَيْكَ بِالْحِجَامَةِ . وَقَالَ " إِنَّ خَيْرَ مَا تَحْتَجِمُونَ فِيهِ يَوْمَ سَبْعَ عَشَرَةَ وَيَوْمَ تِسْعَ عَشَرَةَ وَيَوْمَ إِحْدَى وَعِشْرِينَ " . وَقَالَ " إِنَّ خَيْرَ مَا تَدَاوَيْتُمْ بِهِ السَّعُوطُ وَاللَّدُودُ وَالْحِجَامَةُ وَالْمَشِيُّ " . وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَدَّهُ الْعَبَّاسُ وَأَصْحَابُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لَدَّنِي فَكُلُّهُمْ أَمْسَكُوا فَقَالَ " لاَ يَبْقَى أَحَدٌ مِمَّنْ فِي الْبَيْتِ إِلاَّ لُدَّ " . غَيْرَ عَمِّهِ الْعَبَّاسِ قَالَ عَبْدٌ قَالَ النَّضْرُ اللَّدُودُ الْوَجُورُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عَبَّادِ بْنِ مَنْصُورٍ . وَفِي الْبَابِ عَنْ عَائِشَةَ .
«Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, у деди: бизга ан-Назр ибн Шумайл хабар берди, у деди: бизга Аббод ибн Мансур ривоят қилди, у деди: мен Икримани айтаётганини эшитдим: Ибн Аббоснинг ҳижома қиладиган учта хизматкор боласи бор эди, улардан иккитаси унга ва аҳлига (даромад билан) фойда келтирарди, бири эса ўзини ва аҳлини ҳижома қиларди. (Икрима) деди: Ибн Аббос деди: Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳижома қилувчи қандай яхши банда — у қонни кетказади, белни енгиллаштиради ва кўзни тиниқлаштиради,» дедилар. Ва у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) меърожга олиб чиқилганларида, малоикалардан бирор жамоага учрамадилар, магар улар: сенга ҳижома лозим, деб (айтдилар). Ва у (зот): «Албатта, сизлар учун ҳижома қилишнинг энг яхшиси (ойнинг) ўн еттинчи куни, ўн тўққизинчи куни ва йигирма биринчи кунидир,» дедилар. Ва у (зот): «Албатта, сиз даволанадиган энг яхши (воситалар) — бурунга томизма (саъут), оғиз четидан қуйма дори (ладуд), ҳижома ва сурги (маший)дир,» дедилар. Ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Аббос ва ашоблари оғиз четидан дори қуйишди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Менга ким дори қуйди?» дедилар. Ҳаммаси (жавобдан) тийилди. Шунда у (зот): «Уйдагилардан амаким Аббосдан бошқа ҳеч ким қолмасин, ҳаммасига дори қуйилсин,» дедилар. Абд деди: ан-Назр айтди: ладуд — оғизга қуйиладиган дори (важур)дир. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Аббод ибн Мансурнинг ҳадиси орқалигина биламиз. Бу бобда Оишадан ҳам (ривоят) бор.»