حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ سَمِعْتُ عِكْرِمَةَ، يَقُولُ كَانَ لاِبْنِ عَبَّاسٍ غِلْمَةٌ ثَلاَثَةٌ حَجَّامُونَ فَكَانَ اثْنَانِ مِنْهُمْ يُغِلاَّنِ عَلَيْهِ وَعَلَى أَهْلِهِ وَوَاحِدٌ يَحْجُمُهُ وَيَحْجُمُ أَهْلَهُ . قَالَ وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ الْعَبْدُ الْحَجَّامُ يُذْهِبُ الدَّمَ وَيُخِفُّ الصُّلْبَ وَيَجْلُو عَنِ الْبَصَرِ " . وَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ عُرِجَ بِهِ مَا مَرَّ عَلَى مَلإٍ مِنَ الْمَلاَئِكَةِ إِلاَّ قَالُوا عَلَيْكَ بِالْحِجَامَةِ . وَقَالَ " إِنَّ خَيْرَ مَا تَحْتَجِمُونَ فِيهِ يَوْمَ سَبْعَ عَشَرَةَ وَيَوْمَ تِسْعَ عَشَرَةَ وَيَوْمَ إِحْدَى وَعِشْرِينَ " . وَقَالَ " إِنَّ خَيْرَ مَا تَدَاوَيْتُمْ بِهِ السَّعُوطُ وَاللَّدُودُ وَالْحِجَامَةُ وَالْمَشِيُّ " . وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَدَّهُ الْعَبَّاسُ وَأَصْحَابُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لَدَّنِي فَكُلُّهُمْ أَمْسَكُوا فَقَالَ " لاَ يَبْقَى أَحَدٌ مِمَّنْ فِي الْبَيْتِ إِلاَّ لُدَّ " . غَيْرَ عَمِّهِ الْعَبَّاسِ قَالَ عَبْدٌ قَالَ النَّضْرُ اللَّدُودُ الْوَجُورُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عَبَّادِ بْنِ مَنْصُورٍ . وَفِي الْبَابِ عَنْ عَائِشَةَ .
«Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, у деди: бизга ан-Назр ибн Шумайл хабар берди, у деди: бизга Аббод ибн Мансур ривоят қилди, у деди: мен Икримани айтаётганини эшитдим: Ибн Аббоснинг ҳижома қиладиган учта хизматкор боласи бор эди, улардан иккитаси унга ва аҳлига (даромад билан) фойда келтирарди, бири эса ўзини ва аҳлини ҳижома қиларди. (Икрима) деди: Ибн Аббос деди: Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳижома қилувчи қандай яхши банда — у қонни кетказади, белни енгиллаштиради ва кўзни тиниқлаштиради,» дедилар. Ва у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) меърожга олиб чиқилганларида, малоикалардан бирор жамоага учрамадилар, магар улар: сенга ҳижома лозим, деб (айтдилар). Ва у (зот): «Албатта, сизлар учун ҳижома қилишнинг энг яхшиси (ойнинг) ўн еттинчи куни, ўн тўққизинчи куни ва йигирма биринчи кунидир,» дедилар. Ва у (зот): «Албатта, сиз даволанадиган энг яхши (воситалар) — бурунга томизма (саъут), оғиз четидан қуйма дори (ладуд), ҳижома ва сурги (маший)дир,» дедилар. Ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Аббос ва ашоблари оғиз четидан дори қуйишди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Менга ким дори қуйди?» дедилар. Ҳаммаси (жавобдан) тийилди. Шунда у (зот): «Уйдагилардан амаким Аббосдан бошқа ҳеч ким қолмасин, ҳаммасига дори қуйилсин,» дедилар. Абд деди: ан-Назр айтди: ладуд — оғизга қуйиладиган дори (важур)дир. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Аббод ибн Мансурнинг ҳадиси орқалигина биламиз. Бу бобда Оишадан ҳам (ривоят) бор.»