Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Ишоқ ибн Юсуф ал-Азрақ ривоят қилди, у деди: бизга Ҳусайн ал-Муктиб ривоят қилди, у Амр ибн Шуайбдан, у Товусдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бир нарса ҳадя қилиб, сўнг уни қайтариб оладиган кишининг мисоли худди еган, тўйгач қусган, сўнг қайтиб қусганини ейдиган итга ўхшайди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Ибн Аббос ва Абдуллаҳ ибн Амрдан ҳам (ривоятлар бор).
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, у Ҳусайн ал-Муаллимдан, у Амр ибн Шуайбдан (ривоят қилди), менга Товус ривоят қилди, у Ибн Умар ва Ибн Аббосдан, улар ҳадисни марфуъ қилиб (Набийга кўтариб) келтирдилар: «Кишига ҳадя бериб, сўнг уни қайтариб олиши ҳалол эмас, фақат ота ўз фарзандига берганини (қайтариб олиши мустасно). Ҳадя бериб, сўнг уни қайтариб оладиган кишининг мисоли худди еган, тўйгач қусган, сўнг қусганини ейдиган итнинг мисолидир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Шофеий деди: бировга ҳадя қилган кишига уни қайтариб олиши ҳалол эмас, фақат ота мустасно — у ўз фарзандига берганини қайтариб олиши мумкин. У шу ҳадис билан далил келтирди.