حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حُمَيْدٍ الرَّازِيُّ، وَيُوسُفُ بْنُ مُوسَى الْقَطَّانُ الْبَغْدَادِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَغْرَاءَ أَبُو زُهَيْرٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَوَدُّ أَهْلُ الْعَافِيَةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حِينَ يُعْطَى أَهْلُ الْبَلاَءِ الثَّوَابَ لَوْ أَنَّ جُلُودَهُمْ كَانَتْ قُرِضَتْ فِي الدُّنْيَا بِالْمَقَارِيضِ " . وَهَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ بِهَذَا الإِسْنَادِ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَقَدْ رَوَى بَعْضُهُمْ هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ عَنْ مَسْرُوقٍ قَوْلَهُ شَيْئًا مِنْ هَذَا .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳумайд ар-Розий ва Юсуф ибн Мусо ал-Қаттон ал-Бағдодий ривоят қилиб, иккови деди: бизга Абдурраҳмон ибн Мағро Абу Зуҳайр ривоят қилди, ал-Аъмашдан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қиёмат кунида, бало (мусибат) аҳлига (сабрлари учун) мукофот берилаётган пайтда, офият (соғлиқ) аҳли ўзларининг терилари дунёда қайчилар билан кесилган бўлганини орзу қиладилар,» дедилар. Бу ҳадис ғарибдир, биз уни бу иснод билан фақат шу йўналишдан биламиз. Баъзилар бу ҳадисни ал-Аъмашдан, у Талҳа ибн Мусаррифдан, у Масруқдан унинг сўзи сифатида шунга ўхшаш нарсани ривоят қилишган.
حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ، سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا مِنْ أَحَدٍ يَمُوتُ إِلاَّ نَدِمَ " . قَالُوا وَمَا نَدَامَتُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " إِنْ كَانَ مُحْسِنًا نَدِمَ أَنْ لاَ يَكُونَ ازْدَادَ وَإِنْ كَانَ مُسِيئًا نَدِمَ أَنْ لاَ يَكُونَ نَزَعَ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ إِنَّمَا نَعْرِفُهُ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَيَحْيَى بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ قَدْ تَكَلَّمَ فِيهِ شُعْبَةُ وَهُوَ يَحْيَى بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ مَدَنِيٌّ .
Бизга Сувайд ибн Наср ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибнул-Муборак хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Убайдуллаҳ хабар берди, у деди: мен отамнинг айтаётганини эшитдим, у: мен Абу Ҳурайранинг айтаётганини эшитдим, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳеч бир киши йўқки, вафот этганида надомат (афсус) қилмасин,» дедилар. Улар: «Эй Расулуллаҳ, унинг надомати нима?» дедилар. У: «Агар у яхшилик қилувчи бўлса, (яхшилигини) кўпайтирмаганига афсус қилади; агар у ёмонлик қилувчи бўлса, (ёмонликдан) қайтмаганига афсус қилади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадисни биз фақат шу йўналишдан биламиз. Яҳё ибн Убайдуллаҳ ҳақида Шуъба (танқид билан) сўзлаган, у Яҳё ибн Убайдуллаҳ ибн Мавҳаб маданийлик.