حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُهَاجِرِ، عَنِ الْعَبَّاسِ، عَنْ أَبِي سَلاَّمٍ الْحَبَشِيِّ، قَالَ بَعَثَ إِلَىَّ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ فَحُمِلْتُ عَلَى الْبَرِيدِ . قَالَ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ قَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَقَدْ شَقَّ عَلَى مَرْكَبِي الْبَرِيدُ . فَقَالَ يَا أَبَا سَلاَّمٍ مَا أَرَدْتُ أَنْ أَشُقَّ عَلَيْكَ وَلَكِنْ بَلَغَنِي عَنْكَ حَدِيثٌ تُحَدِّثُهُ عَنْ ثَوْبَانَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْحَوْضِ فَأَحْبَبْتُ أَنْ تُشَافِهَنِي بِهِ . قَالَ أَبُو سَلاَّمٍ حَدَّثَنِي ثَوْبَانُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " حَوْضِي مِنْ عَدَنَ إِلَى عَمَّانَ الْبَلْقَاءِ مَاؤُهُ أَشَدُّ بَيَاضًا مِنَ اللَّبَنِ وَأَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ وَأَكَاوِيبُهُ عَدَدُ نُجُومِ السَّمَاءِ مَنْ شَرِبَ مِنْهُ شَرْبَةً لَمْ يَظْمَأْ بَعْدَهَا أَبَدًا أَوَّلُ النَّاسِ وُرُودًا عَلَيْهِ فُقَرَاءُ الْمُهَاجِرِينَ الشُّعْثُ رُءُوسًا الدُّنْسُ ثِيَابًا الَّذِينَ لاَ يَنْكِحُونَ الْمُتَنَعِّمَاتِ وَلاَ تُفْتَحُ لَهُمُ السُّدَدُ " . قَالَ عُمَرُ لَكِنِّي نَكَحْتُ الْمُتَنَعِّمَاتِ وَفُتِحَ لِيَ السُّدَدُ وَنَكَحْتُ فَاطِمَةَ بِنْتَ عَبْدِ الْمَلِكِ لاَ جَرَمَ أَنِّي لاَ أَغْسِلُ رَأْسِي حَتَّى يَشْعَثَ وَلاَ أَغْسِلُ ثَوْبِي الَّذِي يَلِي جَسَدِي حَتَّى يَتَّسِخَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ ثَوْبَانَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . وَأَبُو سَلاَّمٍ الْحَبَشِيُّ اسْمُهُ مَمْطُورٌ وَهُوَ شَامِيٌّ ثِقَةٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Солиҳ ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн ал-Муҳожир ривоят қилди, у ал-Аббосдан, у Абу Саллом ал-Ҳабашийдан (ривоят қилди), у деди: Умар ибн Абдулазиз мен томон (одам) юборди ва мен чопар (от)га миндирилдим. У деди: У (Умар)нинг ҳузурига кирганида (Абу Саллом): «Эй мўминлар амири, чопар (от)га миниш менга оғир келди,» деди. У (Умар): «Эй Абу Саллом, мен сенга оғирлик қилишни истамаган эдим, лекин менга сенга етиб келган, сен Савбондан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан Ҳавз ҳақида ривоят қиладиган бир ҳадис етди, мен буни ўзинг менга оғзаки айтиб беришингни хуш кўрдим,» деди. Абу Саллом деди: менга Савбон Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди, у: «Менинг Ҳавзим Адандан то Балқо (ўлкаси)даги Аммонгача (кенгликда). Унинг суви сутдан оқроқ ва асалдан ширинроқ. Унинг кўзалари осмон юлдузлари сонича. Ким ундан бир қултум ичса, ундан кейин ҳеч қачон чанқамайди. Унга энг аввал келадиган кишилар муҳожирларнинг фақирлари — сочлари тўзиган, кийимлари кирланган, неъматли (бой) аёлларга уйланмайдиган ва уларга эшиклар очилмайдиган кишилардир,» дедилар. Умар деди: «Лекин мен неъматли аёлларга уйландим ва менга эшиклар очилди, мен Фотима бинти Абдулмаликка уйландим. Шубҳасиз, мен сочим тўзигунича бошимни ювмайман ва танимга тегиб турадиган кийимимни кирлангунча ювмайман.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис бу йўлдан ғарибдир. Бу ҳадис Маъдон ибн Абу Талҳадан, у Савбондан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ҳам) ривоят қилинган. Абу Саллом ал-Ҳабашийнинг исми Мамтур бўлиб, у шомлик, ишончли (сиқа)дир.