حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو صَفْوَانَ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، قَالَ ابْتُلِينَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالضَّرَّاءِ فَصَبَرْنَا ثُمَّ ابْتُلِينَا بِالسَّرَّاءِ بَعْدَهُ فَلَمْ نَصْبِرْ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Абу Сафвон, Юнусдан, у Зуҳрийдан, у Ҳумайд ибн Абдураҳмондан, у Абдураҳмон ибн Авф (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга (машаққат ва) зарарлик билан синовга тортилдик, сабр қилдик; сўнг ундан кейин фароғат (бойлик) билан синалдик, бироқ сабр қилолмадик,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир.
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الرَّبِيعِ بْنِ صَبِيحٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبَانَ، وَهُوَ الرَّقَاشِيُّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ كَانَتِ الآخِرَةُ هَمَّهُ جَعَلَ اللَّهُ غِنَاهُ فِي قَلْبِهِ وَجَمَعَ لَهُ شَمْلَهُ وَأَتَتْهُ الدُّنْيَا وَهِيَ رَاغِمَةٌ وَمَنْ كَانَتِ الدُّنْيَا هَمَّهُ جَعَلَ اللَّهُ فَقْرَهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَفَرَّقَ عَلَيْهِ شَمْلَهَ وَلَمْ يَأْتِهِ مِنَ الدُّنْيَا إِلاَّ مَا قُدِّرَ لَهُ " .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Вакииъ, Робиъ ибн Сабиҳдан, у Язид ибн Абондан — у ар-Рақошийдир — у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Кимнинг ғами (асосий мақсади) охират бўлса, Аллаҳ унинг бойлигини қалбига (жойлаб) қўяди, ишларини жамлаб беради ва дунё унга, гарчи хоҳламаса ҳам, (ўзи бўйсуниб) келади. Кимнинг ғами дунё бўлса, Аллаҳ унинг камбағаллигини кўзлари олдига қўяди, ишларини пароканда қилади ва унга дунёдан фақат ўзига тақдир қилинган нарсагина келади,» дедилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ زَائِدَةَ بْنِ نَشِيطٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي خَالِدٍ الْوَالِبِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ يَا ابْنَ آدَمَ تَفَرَّغْ لِعِبَادَتِي أَمْلأْ صَدْرَكَ غِنًى وَأَسُدَّ فَقْرَكَ وَإِلاَّ تَفْعَلْ مَلأْتُ يَدَيْكَ شُغْلاً وَلَمْ أَسُدَّ فَقْرَكَ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . وَأَبُو خَالِدٍ الْوَالِبِيُّ اسْمُهُ هُرْمُزُ .
Бизга Али ибн Хашрам ривоят қилди, у деди: бизга Исо ибн Юнус хабар берди, Имрон ибн Зоида ибн Нашитдан, у отасидан, у Абу Холид ал-Волибийдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Албатта Аллаҳ таоло айтади: «Эй Одам фарзанди, Менга ибодат қилишга (ўзингни) бағишла, Мен кўксингни бойлик билан тўлдираман ва камбағаллигингни тўсиб (ёпиб) қўяман. Агар (шундай) қилмасанг, қўлларингни машғулот (юмуш) билан тўлдираман ва камбағаллигингни тўсмайман,»» дедилар. У (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Абу Холид ал-Волибийнинг исми Ҳурмуздир.