باب مَا جَاءَ فِي تَرْكِ الصَّلاَةِ
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَ الْكُفْرِ وَالإِيمَانِ تَرْكُ الصَّلاَةِ " .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Жарир ва Абу Муовия ривоят қилдилар, улар ал-Аъмашдан, у Абу Суфёндан, у Жобирдан (ривоят қилди)ки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Куфр билан иймоннинг ораси (чегараси) — намозни тарк этишдир,» дедилар.
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ وَقَالَ " بَيْنَ الْعَبْدِ وَبَيْنَ الشِّرْكِ أَوِ الْكُفْرِ تَرْكُ الصَّلاَةِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَأَبُو سُفْيَانَ اسْمُهُ طَلْحَةُ بْنُ نَافِعٍ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Асбот ибн Муҳаммад ривоят қилди, у ал-Аъмашдан мана шу иснод билан шунга ўхшашини (ривоят қилди) ва у: «Банда билан ширк ёки куфрнинг ораси (чегараси) — намозни тарк этишдир,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир, Абу Суфённинг исми эса Талҳа ибн Нофиъдир.
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَ الْعَبْدِ وَبَيْنَ الْكُفْرِ تَرْكُ الصَّلاَةِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَأَبُو الزُّبَيْرِ اسْمُهُ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمِ بْنِ تَدْرُسَ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Вакииъ ривоят қилди, у Суфёндан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан (ривоят қилди). У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Банда билан куфрнинг ораси (чегараси) — намозни тарк этишдир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир, Абуз-Зубайрнинг исми эса Муҳаммад ибн Муслим ибн Тадрусдир.
حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، وَيُوسُفُ بْنُ عِيسَى، قَالاَ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، ح وَحَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، وَمَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، عَنْ أَبِيهِ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ شَقِيقٍ، وَمَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ شَقِيقٍ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْعَهْدُ الَّذِي بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمُ الصَّلاَةُ فَمَنْ تَرَكَهَا فَقَدْ كَفَرَ " . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ .
Бизга Абу Аммор ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ва Юсуф ибн Исо ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга ал-Фазл ибн Мусо ривоят қилди, у ал-Ҳусайн ибн Воқиддан; (бошқа иснод билан) яна бизга Абу Аммор ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ва Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Али ибн ал-Ҳусайн ибн Воқид ривоят қилди, у отасидан; (яна бир иснод билан) яна бизга Муҳаммад ибн Али ибн ал-Ҳасан ибн Шақиқ ва Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Али ибн ал-Ҳасан ибн Шақиқ ривоят қилди, у ал-Ҳусайн ибн Воқиддан, у Абдуллаҳ ибн Бурайдадан, у отасидан (ривоят қилди). У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Биз билан уларнинг ўртасидаги аҳд-паймон — намоздир. Ким уни тарк этса, батаҳқиқ кофир бўлибди,» дедилар. Бу бобда Анас ва Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ الْعُقَيْلِيِّ، قَالَ كَانَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لاَ يَرَوْنَ شَيْئًا مِنَ الأَعْمَالِ تَرْكُهُ كُفْرٌ غَيْرَ الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى سَمِعْتُ أَبَا مُصْعَبٍ الْمَدَنِيَّ يَقُولُ مَنْ قَالَ الإِيمَانُ قَوْلٌ يُسْتَتَابُ فَإِنْ تَابَ وَإِلاَّ ضُرِبَتْ عُنُقُهُ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Бишр ибн ал-Муфаддал ривоят қилди, у ал-Журайдийдан, у Абдуллаҳ ибн Шақиқ ал-Уқайлийдан (ривоят қилди). У деди: Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари намоздан бошқа ҳеч бир амалнинг тарк этилишини куфр деб билмас эдилар. Абу Исо (Термизий) деди: Мен Абу Мусъаб ал-Маданийнинг шундай дейганини эшитдим: «Ким иймон — (фақат) сўздир, деса, ундан тавба қилиш талаб этилади; агар тавба қилса (яхши), акс ҳолда унинг бўйни урилади.»