حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ الْعُقَيْلِيِّ، قَالَ كَانَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لاَ يَرَوْنَ شَيْئًا مِنَ الأَعْمَالِ تَرْكُهُ كُفْرٌ غَيْرَ الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى سَمِعْتُ أَبَا مُصْعَبٍ الْمَدَنِيَّ يَقُولُ مَنْ قَالَ الإِيمَانُ قَوْلٌ يُسْتَتَابُ فَإِنْ تَابَ وَإِلاَّ ضُرِبَتْ عُنُقُهُ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Бишр ибн ал-Муфаддал ривоят қилди, у ал-Журайдийдан, у Абдуллаҳ ибн Шақиқ ал-Уқайлийдан (ривоят қилди). У деди: Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари намоздан бошқа ҳеч бир амалнинг тарк этилишини куфр деб билмас эдилар. Абу Исо (Термизий) деди: Мен Абу Мусъаб ал-Маданийнинг шундай дейганини эшитдим: «Ким иймон — (фақат) сўздир, деса, ундан тавба қилиш талаб этилади; агар тавба қилса (яхши), акс ҳолда унинг бўйни урилади.»