حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنَا عُمَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، مِنْ وَلَدِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ خَرَجَ زَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ مِنْ عِنْدِ مَرْوَانَ نِصْفَ النَّهَارِ قُلْنَا مَا بَعَثَ إِلَيْهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ إِلاَّ لِشَيْءٍ سَأَلَهُ عَنْهُ فَقُمْنَا فَسَأَلْنَاهُ فَقَالَ نَعَمْ سَأَلَنَا عَنْ أَشْيَاءَ سَمِعْنَاهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " نَضَّرَ اللَّهُ امْرَأً سَمِعَ مِنَّا حَدِيثًا فَحَفِظَهُ حَتَّى يُبَلِّغَهُ غَيْرَهُ فَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْقَهُ مِنْهُ وَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ لَيْسَ بِفَقِيهٍ " . وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ وَمُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ وَجُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ وَأَبِي الدَّرْدَاءِ وَأَنَسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга Абу Довуд ривоят қилди, бизга Шуъба хабар берди, бизга Умар ибн Сулаймон - Умар ибнул-Хаттобнинг авлодидан - хабар берди, у деди: Мен Абдурраҳмон ибн Абон ибн Усмоннинг ўз отасидан ривоят қилиб айтаётганини эшитдим, у деди: Зайд ибн Собит кун ярмида Марвоннинг ҳузуридан чиқди. Биз: «У буни бу вақтда фақат ундан сўраган бир нарса учунгина чақирган бўлса керак,» дедик-да, туриб унинг олдига бориб сўрадик. У: «Ҳа, у биздан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитган нарсаларимиз ҳақида сўради. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитганман: «Биздан бир ҳадис эшитиб, уни бошқага етказгунча ёдлаб сақлаган кишини Аллаҳ юзини нурли (хушҳол) қилсин. Зеро, кўпинча фиқҳ (илми) кўтарувчи (уни) ўзидан ҳам фақиҳроқ кишига (етказади), кўпинча фиқҳ кўтарувчининг ўзи эса фақиҳ бўлмайди,» дедилар,» деди. Бу бобда Абдуллаҳ ибн Масъуд, Муоз ибн Жабал, Жубайр ибн Мутъим, Абуд-Дардо ва Анасдан ҳам (ривоят бор). Абу Исо (Термизий) деди: Зайд ибн Собитнинг ҳадиси ҳасан ҳадисдир.
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " نَضَّرَ اللَّهُ امْرَأً سَمِعَ مِنَّا شَيْئًا فَبَلَّغَهُ كَمَا سَمِعَ فَرُبَّ مُبَلَّغٍ أَوْعَى مِنْ سَامِعٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ رَوَاهُ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга Абу Довуд ривоят қилди, бизга Шуъба хабар берди, у Симок ибн Ҳарбдан (ривоят қилди), у деди: Мен Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Масъуднинг ўз отасидан ривоят қилиб айтаётганини эшитдим, у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитдим: «Биздан бирор нарса эшитиб, уни эшитганидек етказган кишини Аллаҳ юзини нурли (хушҳол) қилсин. Зеро, кўпинча (гап) етказилган киши уни эшитгандан кўра (яхшироқ) англовчироқ бўлади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Буни Абдулмалик ибн Умайр ҳам Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳдан ривоят қилган.
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " نَضَّرَ اللَّهُ امْرَأً سَمِعَ مَقَالَتِي فَوَعَاهَا وَحَفِظَهَا وَبَلَّغَهَا فَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْقَهُ مِنْهُ . ثَلاَثٌ لاَ يُغَلُّ عَلَيْهِنَّ قَلْبُ مُسْلِمٍ إِخْلاَصُ الْعَمَلِ لِلَّهِ وَمُنَاصَحَةُ أَئِمَّةِ الْمُسْلِمِينَ وَلُزُومِ جَمَاعَتِهِمْ فَإِنَّ الدَّعْوَةَ تُحِيطُ مِنْ وَرَائِهِمْ " .
Бизга Ибн Аби Умар ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Абдулмалик ибн Умайрдан, у Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Масъуднинг ўз отасидан ривоят қилаётганидан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди), У: «Менинг сўзимни эшитиб, уни англаган, ёдлаб олган ва (бошқаларга) етказган кишини Аллаҳ юзини нурли (хушҳол) қилсин. Зеро, кўпинча фиқҳ кўтарувчи (уни) ўзидан ҳам фақиҳроқ кишига (етказади). Уч (нарса) борки, улар борасида мусулмоннинг қалби хиёнат қилмайди: амални Аллаҳ учун холис қилиш, мусулмонлар имомларига насиҳат қилиш ва уларнинг жамоатидан ажралмаслик. Зеро, даъват (мусулмонларни) ортидан ўраб туради,» дедилар.