حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " نَضَّرَ اللَّهُ امْرَأً سَمِعَ مَقَالَتِي فَوَعَاهَا وَحَفِظَهَا وَبَلَّغَهَا فَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْقَهُ مِنْهُ . ثَلاَثٌ لاَ يُغَلُّ عَلَيْهِنَّ قَلْبُ مُسْلِمٍ إِخْلاَصُ الْعَمَلِ لِلَّهِ وَمُنَاصَحَةُ أَئِمَّةِ الْمُسْلِمِينَ وَلُزُومِ جَمَاعَتِهِمْ فَإِنَّ الدَّعْوَةَ تُحِيطُ مِنْ وَرَائِهِمْ " .
Бизга Ибн Аби Умар ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Абдулмалик ибн Умайрдан, у Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Масъуднинг ўз отасидан ривоят қилаётганидан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди), У: «Менинг сўзимни эшитиб, уни англаган, ёдлаб олган ва (бошқаларга) етказган кишини Аллаҳ юзини нурли (хушҳол) қилсин. Зеро, кўпинча фиқҳ кўтарувчи (уни) ўзидан ҳам фақиҳроқ кишига (етказади). Уч (нарса) борки, улар борасида мусулмоннинг қалби хиёнат қилмайди: амални Аллаҳ учун холис қилиш, мусулмонлар имомларига насиҳат қилиш ва уларнинг жамоатидан ажралмаслик. Зеро, даъват (мусулмонларни) ортидан ўраб туради,» дедилар.