أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ مَنْصُورٍ الْبَلْخِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْوَرْدِ، سَمِعْتُ ابْنَ أَبِي مُلَيْكَةَ، يَقُولُ لَمَّا هَلَكَتْ أُمُّ أَبَانَ حَضَرْتُ مَعَ النَّاسِ فَجَلَسْتُ بَيْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ وَابْنِ عَبَّاسٍ فَبَكَيْنَ النِّسَاءُ فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ أَلاَ تَنْهَى هَؤُلاَءِ عَنِ الْبُكَاءِ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبَعْضِ بُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ " . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَدْ كَانَ عُمَرُ يَقُولُ بَعْضَ ذَلِكَ خَرَجْتُ مَعَ عُمَرَ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ رَأَى رَكْبًا تَحْتَ شَجَرَةٍ فَقَالَ انْظُرْ مَنِ الرَّكْبُ فَذَهَبْتُ فَإِذَا صُهَيْبٌ وَأَهْلُهُ فَرَجَعْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَذَا صُهَيْبٌ وَأَهْلُهُ . فَقَالَ عَلَىَّ بِصُهَيْبٍ . فَلَمَّا دَخَلْنَا الْمَدِينَةَ أُصِيبَ عُمَرُ فَجَلَسَ صُهَيْبٌ يَبْكِي عِنْدَهُ يَقُولُ وَاأُخَيَّاهُ وَاأُخَيَّاهُ . فَقَالَ عُمَرُ يَا صُهَيْبُ لاَ تَبْكِ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبَعْضِ بُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ " . قَالَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَائِشَةَ فَقَالَتْ أَمَا وَاللَّهِ مَا تُحَدِّثُونَ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ كَاذِبَيْنِ مُكَذَّبَيْنِ وَلَكِنَّ السَّمْعَ يُخْطِئُ وَإِنَّ لَكُمْ فِي الْقُرْآنِ لَمَا يَشْفِيكُمْ { أَلاَّ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى } وَلَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ اللَّهَ لَيَزِيدُ الْكَافِرَ عَذَابًا بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ " .
Бизга Сулаймон ибн Мансур ал-Балхий хабар берди, у деди: бизга Абдул Жаббор ибн ал-Вард ривоят қилди, Ибн Абу Мулайкани шундай деяётганини эшитдим: Умму Абон вафот этганида, мен одамлар билан бирга (жанозага) ҳозир бўлдим. Абдуллаҳ ибн Умар билан Ибн Аббоснинг орасига ўтирдим. Аёллар йиғлашди. Шунда Ибн Умар: «Уларни йиғидан қайтармайсанми? Зеро, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, маййит аҳлининг баъзи йиғиси сабабли азобланади,» деяётганларини эшитганман,» деди. Ибн Аббос эса деди: «Умар ҳам бунинг баъзисини айтар эди. Мен Умар билан бирга чиқдим. Байдога етганимизда, у бир дарахт остида бир карвонни кўриб: «Бу карвон кимлигини кўриб келчи,» деди. Мен борсам, у Суҳайб ва аҳли экан. Унинг олдига қайтиб: «Эй амирал-мўминин, бу Суҳайб ва унинг аҳли экан,» дедим. У: «Суҳайбни менинг олдимга (чақир),» деди. Мадинага кирганимизда, Умар (жароҳатланиб) суиқасдга учради. Суҳайб унинг ёнида ўтириб: «Эй оғачажоним, эй оғачажоним!» деб йиғларди. Шунда Умар: «Эй Суҳайб, йиғлама, зеро мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, маййит аҳлининг баъзи йиғиси сабабли азобланади,» деяётганларини эшитганман,» деди. (Ибн Аббос) деди: Мен буни Оишага (розияллаҳу анҳо) зикр қилдим. У: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, сиз бу ҳадисни икки ёлғончидан, ёлғонга чиқарилганлардан ривоят қилаётганингиз йўқ, лекин қулоқ хато қилади (эшитишда янглишиш бўлади). Албатта, Қуръанда сизга кифоя қиладиган нарса бор: «Ҳеч бир гуноҳ кўтарувчи бошқасининг гуноҳини кўтармайди» (Нажм сураси, 38). Лекин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, Аллаҳ кофирнинг азобини аҳлининг унга йиғлагани сабабли зиёда қилади,» дедилар,» деди.