باب وَمِنْ سُورَةِ الْكَهْفِ
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ، - الْبَصْرِيٌّ - قَالَ حَدَّثَنَا أُمَيَّةُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْجَارِيَةِ الْعَبْدِيُّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَرَأَْ (قَد بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْرًا) مُثَقَّلَةً . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَأُمَيَّةُ بْنُ خَالِدٍ ثِقَةٌ وَأَبُو الْجَارِيَةِ الْعَبْدِيُّ شَيْخٌ مَجْهُولٌ وَ لاَ يُعْرَفُ اسْمُهُ .
Бизга Абу Бакр ибн Нофиъ ал-Басрий ривоят қилди, у деди: бизга Умайя ибн Холид ривоят қилди, у деди: бизга Абул-Жория ал-Абдий, Шуъбадан, у Абу Ишоқдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан, у Убай ибн Каъбдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди (ки), у: «Қад балағта мин ладунний узро» деб (нунни) шаддали (оғирлаштирилган) тарзда ўқиди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, уни фақат шу йўл билангина биламиз. Умайя ибн Холид ишончли (сиқа)дир, Абул-Жория ал-Абдий эса номаълум шайх бўлиб, унинг исми танилмайди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ دِينَارٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ أَوْسٍ، عَنْ مِصْدَعٍ أَبِي يَحْيَى، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَرَأَ (فِي عَيْنٍ حَمِئَةٍ ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَالصَّحِيحُ مَا رُوِيَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قِرَاءَتُهُ . وَيُرْوَى أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ وَعَمْرَو بْنَ الْعَاصِي اخْتَلَفَا فِي قِرَاءَةِ هَذِهِ الآيَةِ وَارْتَفَعَا إِلَى كَعْبِ الأَحْبَارِ فِي ذَلِكَ فَلَوْ كَانَتْ عِنْدَهُ رِوَايَةٌ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لاَسْتَغْنَى بِرِوَايَتِهِ وَلَمْ يَحْتَجْ إِلَى كَعْبٍ .
Бизга Яҳё ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Муъалло ибн Мансур ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Динор, Саъд ибн Авсдан, у Мисдаъ Абу Яҳёдан, у Ибн Аббосдан, у Убай ибн Каъбдан ривоят қилди (ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Фий айнин ҳамиъаҳ» деб ўқиди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, уни фақат шу йўл билангина биламиз ва саҳиҳи шуки, у (қироат) Ибн Аббоснинг ўз қироати сифатида ривоят қилинган. Ривоят қилинишича, Ибн Аббос ва Амр ибнул-Ос бу оятнинг қироатида ихтилоф қилишди ва бу хусусда Каъбул-Аҳборга мурожаат қилишди. Агар унинг (Ибн Аббоснинг) ҳузурида Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят бўлганида, у ўз ривояти билан қаноатланиб, Каъбга эҳтиёж сезмас эди.